معیار پزشکیان برای انتخاب جلیلی

عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه

هفته ی گذشته، رئیس جمهور کشورمان از یک چهره ی تندرو دعوت کرد تا به اداره ی امور کشور بپردازد و گفت به او اختیار می دهد تا هر جا که می تواند، مشکلات کشور را حل کند. این چهره ی تندرو، سعید جلیلی است، هر چند برخی تاکید می کنند که او راه خود را از تندروها جدا کرده است اما تاکنون نشانه ای از این جدایی دیده نشده است.
پزشکیان با این دعوت، خشم اصلاح طلبانی را برانگیخت که به او در انتخابات ریاست جمهوری رای داده بودند تا جلیلی رئیس جمهور نشود اما حالا رئیس جمهور کشور از او دعوت می کند تا بیاید کشور را اداره کند در حالی که حاضر نیست به اصلاح طلبانی که به او رای دادند، میدان بدهد.
ما هنوز نمی دانیم چرا پزشکیان، جلیلی را فرد مناسبی برای حل مشکلات کشور می داند. شاید از شیوه ی او در تعامل با مشکلات با لبخندی بر لب خوشش می آید یا از شنیدن داستان نطق غرای او در مذاکره با اروپایی ها کیف کرده است یا شاید در جلسات درس او شرکت کرده و از شیوه ی ارتباط او با دانشجویان لذت برده است. معیار پزشکیان برای انتخاب جلیلی چه بوده؟ نداشتن سابقه ی اجرایی، لبخند ملیح یا نداشتن رای ملت؟
بهتر است پزشکیان، به سخنرانی های خود علیه جلیلی در گرماگرم بازار انتخابات رجوع کند تا به یاد بیاورد که چرا جلیلی در نظر او فرد شایسته ای برای اداره ی امور کشور نبوده و توان حل مشکلات کشور را ندارد.
از سوی دیگر، یکی از اعضای دفتر جلیلی گفته است که با صرف دعوت از جلیلی چیزی درست نمی شود بلکه دولت باید بر سر اصولی اساسی با جلیلی توافق کند تا حضور او بتواند موثر باشد. اما اگر دولت اصول ما را نیز بپذیرد، ما هم می توانیم در حل مشکلات کشور به آن کمک کنیم.
این عضو دفتر جلیلی همچنین گفته که ساختار دولت دچار ناهماهنگی است و با مجموعه ای از کج کارکردها مواجه است. اگر جلیلی بیاید، به کدام یک برسد؟ به نظر می رسد جلیلی نیز اعتماد به نفس لازم را برای قبول مسئولیت ندارد. شاید کسی بگوید پزشکیان خود می دانسته که جلیلی دعوت او را قبول نخواهد کرد و توان حل مشکلات کشور را ندارد و این حرف را گفته تا زبان منتقدان را ببندد. اگر چنین است، چرا کسی به فکر بستن زبان سایر منتقدان نیست و صرفا به انتقادات پایداری چی ها پاسخ می دهند؟
وقتی همه ی جوانب کار را می سنجیم، می بینیم حالا که رئیس جمهور خواسته با دعوت از جلیلی حسن نیت خود را نشان دهد، لازم است که از سایر چهره های سیاسی نیز که رویکرد متفاوتی نسبت به دولت و جریان پایداری دارند، دعوت به عمل آید. کسانی که هم پایگاه اجتماعی قوی تری دارند و هم سابقه ی اجرایی قابل قبولی دارند و هم نشان داده اند که توان حل بخشی از مشکلات کشور و اراده ی لازم برای انجام آن را دارند.
از سوی دیگر، برخی رسانه ها می گویند دسته ای از نمایندگان مجلس به دنبال استیضاح پزشکیان هستند و برکناری او را با جدیت بیشتری دنبال می کنند. این در حالی است که پزشکیان بارها اعلام کرده که استعفا نخواهد داد و مصمم است که دوره ی ریاست جمهوری خود را به پایان برساند. اگر قرار است او اختیار امور را به کس دیگری بسپارد تا عهده دار حل مشکلات شود، چرا اصرار دارد که حتما عنوان ریاست را حفظ کند؟