استعفاهای خیالی و ذینفعان واقعی
نه یک بار، نه دو بار بلکه 28 بار، استعفاهایی از جانب رئیسجمهور که هیچ کس از آنها خبر ندارد جز محمدباقر خرازی؛ کسی که ظاهرا از سرنوشت بیست و نهمین استعفا هم خبر داده است.
نسیبه پیرایش
نه یک بار، نه دو بار بلکه 28 بار، استعفاهایی از جانب رئیسجمهور که هیچ کس از آنها خبر ندارد جز محمدباقر خرازی؛ کسی که ظاهرا از سرنوشت بیست و نهمین استعفا هم خبر داده است.
ماجرایی که این روزها نام خرازی را به صدر اخبار آورده، مربوط به ادعاهای این چهره از قول رهبر انقلاب است. خبرگزاری فارس نوشت: «محمدباقر خرازی به نقل از رهبر انقلاب مطرح کرده که اگر آقای پزشکیان یک بار دیگر استعفا کند استعفایش را میپذیرم»
و در ویدئویی منتسب به او آمده است:«رسماً اعلام کردند و به خاطر همین همه اینها کاسه و کوزه شان را جمع کردند… ایشان نوشتند یک بار دیگر استعفا کنی، میپذیرم.»
تکذیب استعفای رئیسجمهور توسط خود دکتر پزشکیان و در بیانیه دفتر رهبری که هر دو در روز سهشنبه منتشر شدند، اگر چه به انتشار رسمی آنها پایان داد اما از آنجا که این شایعات حتی پس از تکذیب رسمی، رد پای خود را در افکار عمومی باقی میگذارند، پرسشهایی درباره منشا، هدف و زمینههای شکلگیری این شایعه ایجاد کرد.
در شرایطی که کشور از یک سو با فشار جنگ دست و پنجه نرم میکند و از سوی دیگر با تلاش برای بن بست کشاندن هر گونه راه کار دیپلماتیک مواجه است، دمیدن بر آتش چنین شایعاتی چه عایدی جز تزریق یاس و بیاعتمادی دارد؟ بلاتکلیفی ناشی از وضعیت جنگی، ضربهای است که درست به سفره و کسب و کار مردم وارد میشود؛ ضربهای که خبرهای کذب استعفا، تنها آن را کاریتر و سنگینتر میکند. اما پرسش مهمتر این است که چه عواملی به برخی جریانها امکان میدهد بر موج این شایعات سوار شوند؟
به نظر میرسد این جریان حاصل تلاقی سه عامل است: ضعف ساختاری در اطلاع رسانی، فقدان اعتماد عمومی به مسئولان و ابهام مداوم دربارهی فرآیند تصمیمگیریها. این ترکیب بحرانی، فرصتی بینظیر برای منتفعان احتمالی فراهم کرده تا با ایجاد فضای ناامیدی و تشدید بحران، مسیر را برای تامین منافع خود هموار کنند.
در نهایت باید گفت از آنجایی که گوش شنوایی برای توصیههای اصلاحی در ساحت سیاسی کشور – در راستای ایجاد شفافیت و بازیابی اعتماد عمومی- دیده نمیشود، شاید باید با تردیدی مضاعف به ماجرا نگریست. آیا این شایعات صرفا ابزار دست یک طیف خاص است؟ یا نشانهای است از اینکه در این زمین سوختهی بیاعتمادی، ذینفعان بسیاری حضور دارند که از تداوم این فضای مهآلود و ابهام همیشگی ارتزاق میکنند؟ شاید این بازی بسیار بزرگتر از آن است که تنها به نام یک جریان خاص ختم شود.
نظرات و تجربیات شما
