اخیراً علیاکبر صالحی، با اشاره به نتایج انتخابات میاندورهای کنگره آمریکا، مدعی شد: «در جایی از مجلات آمریکایی خواندم که نوشته بود این باخت، باختِ جمهوریخواهان به دموکراتها نبود، بلکه باخت آنان به جمهوری اسلامی بود.»
نسیبه پیرایش
اخیراً علیاکبر صالحی، با اشاره به نتایج انتخابات میاندورهای کنگره آمریکا، مدعی شد: «در جایی از مجلات آمریکایی خواندم که نوشته بود این باخت، باختِ جمهوریخواهان به دموکراتها نبود، بلکه باخت آنان به جمهوری اسلامی بود.» او در تبیین این مطلب افزود: «حکام این کشور، بدون دوراندیشی، تفکر و تدبیر، وارد عرصهای شدهاند که عواقب آن را به درستی بررسی نکردهاند و تحت تبلیغات رژیم صهیونیستی، خود را در وضعیتی قرار دادهاند که خلاصی از آن به راحتی امکانپذیر نیست.»
این ادعا که بخشی از شکست جمهوریخواهان تحت تأثیر سیاستهای جنگافروزانه آمریکا و اسرائیل علیه کشورمان قرار داشته، با استناد به رسانههای خودِ آمریکا، حقیقتی پنهان نیست و هر ناظر آگاهی میتواند آن را درک کند. با این حال، نسبت دادن این شکست صرفاً به «نبود تفکر و تدبیر»، بیش از آنکه یک تحلیل سیاسی باشد، نوعی خودتحقیری به نظر میرسد. آیا میتوان پذیرفت که ایالات متحده و رژیم صهیونیستی ـ که همواره با برنامهریزیهای پیچیده و استراتژیک عمل میکنند ـ بدون آیندهنگاری و تنها بر اساس هیجانات، وارد تقابل با کشوری شدهاند که از آن بیخبر بودهاند؟ این نگاه، نهتنها واقعیتهای میدانی را نادیده میگیرد، بلکه ماهیت تقابلها را نیز به غلط، یک برخورد اتفاقی و بیمحتوا جلوه میدهد.
اظهارات علیاصغر شفیعیان، مشاور رئیسجمهور در امور رسانه، ابعاد دیگری از این چالش را نمایان میکند. وی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «مقایسه جنگ روسیه و اوکراین با وضعیت ایران خندهدار است. روسیه ابرقدرت اقتصادی و نظامی است و خودش مهاجم است؛ اوکراین هم کل غرب و آمریکا پشتش ایستادهاند. مقایسه آن با جنگ آمریکا، اسرائیل و چند کشور منطقه علیه ایران یکلاقبا درست نیست. این جنگ روی اقتصاد ما بسیار سنگینتر اثر گذاشته است.»»
اگرچه تبعات جنگ بر اقتصاد ایران اثرات سنگینی داشته، اما نباید فراموش کرد که این فشارها صرفاً محصول تنشهای نظامی نیست؛ بلکه ریشه در چالشهای ساختاری پیشین دارد.
بسیاری از کارشناسان معتقدند اگر ایران در سالهای پیش از شروع این تنشها، تدابیری جدی برای مدیریت معیشت و کنترل تورم اتخاذ میکرد، امروز تابآوری اقتصادی در برابر این فشارها بسیار بیشتر بود. با این حال، تردیدناپذیر است که ایران در این جنگ یکه و تنها و شجاعانه ایستادگی کرده و ایران و ملت آن ثابت کردهاند که «یکلاقبا» نیستند. واقعیت این است که در جنگهای اخیر، جهان شاهد قدرت مقاومت ملی ایران بود؛ قدرتی که حتی دشمن و دوست بر آن صحه گذاشتند. اما در مقابل این اقتدار میدانی، متأسفانه صدای خود تحقیری از درون ساختار قدرت به گوش میرسد. خودتحقیری، اولین تیر دشمن در بیش از چهار دهه گذشته بوده است؛ تیری که به نظر میرسد بیش از هر چیز، بر پیکره مسئولانی نشسته که به جای تحلیل واقعیتها، به دنبال توجیه شکستها یا تقلیل پیچیدگیها هستند و با انکار واقعیتها، شکاف میان ملت و حکومت را عمیقتر میکنند. خودتحقیری (که در این سالها شاهد تسری آن در میان مردم هم بودیم) تنها یک خطای کلامی نیست، بلکه بحران هویتی است که میتواند توازن قدرت را در درون کشور تغییر دهد و راه را برای نفوذ خارجی باز کند. آیا میتوان انتظار داشت که ملتی که در میدان جنگ پیروز شده به مسئولانی که در میدان تحلیل، شکست خورده عمل میکنند، اعتماد داشته باشند؟
منبع خبر «خبرگزاری امین» است و پایگاه خبری _تحلیلی امین در قبال محتوای آن هیچ مسئولیتی ندارد. چنانچه محتوا را شایسته تذکر میدانید، خواهشمند است کد ( 464300 ) را همراه با ذکر موضوع به شماره 09141143384 پیامک بفرمایید.با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه پایگاه خبری _تحلیلی امین مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.