نسیبه پیرایش
این روزها شاهد شگفتانه‌های تازه‌ای از قشر سوپر انقلابی هستیم. گروهی موسوم به «طوعه» که چند ماه پیش در رواق کشور دوست تحصن کردند و داغ این رواق را که محل امن عزاداران رهبر شهید در جوار قتلگاهشان بود، بر دل داغدارانش گذاشتند و باعث تعطیلی آن شدند؛ حالا یک‌به‌یک سراغ سپاه و ارتش و… می‌روند و شعار «حاشا به غیرتتان» سر می‌دهند. این گروه که خود را «جمعی از خواهران شهدای مشهدالرضا(ع)، در یک مجموعه‌ی مطالعاتی‑ مطالباتی» معرفی کرده‌اند، زنانی کفن‌پوش‌اند که به جز رهبری، خیانت سایر مسئولان، و به‌ویژه اعضای تیم مذاکره‌کننده، برایشان مسجل شده است و مخالفت با مذاکره و هرگونه توافق با آمریکا یکی از محورهای اصلی مواضع آنهاست. آن‌ها در تجمع‌های خود پلاکاردهایی با مضامین اعتراضی چون «تا آخرین قطره‌ی خون، بیعت با یزیدیان زمان هرگز!» در دست می‌گیرند و شعارهایی علیه مسئولان و اعضای تیم مذاکره‌کننده با آمریکا سر می‌دهند.
در برخی موارد، اعتراضشان از مخالفت با اصل مذاکره فراتر رفته و به انتقاد مستقیم از مسئولان دولت و نظام رسیده است: یک روز علیه پسر مسعود پزشکیان لعنت می‌فرستند و خواهان برکناری رئیس‌جمهور می‌شوند، روز دیگر محمد باقر قالیباف، عباس عراقچی، عبدالناصر همتی و دیگر اعضای دولت را هدف شعارها و اعتراضات خود قرار می‌دهند. امروز نیز نیروهای مسلح کشور مخاطب شعارهای آنهاست.
اما این بار این گروه با واکنش‌های متفاوتی روبه‌رو شده است. تا پیش از این وقتی شعارهای این جماعت، رئیس جمهور و سایر شخصیت‌های سیاسی را هدف قرار می‌داد، قند در دل بعضی‌ها آب می‌شد و سکوت پیشه می‌کردند، اما حالا که نوک پیکان به سمت فرماندهان نظامی و نیروهای مسلح نشانه رفته، بازی عوض شده است. امروز شخصیت‌ها و رسانه‌های جریان اصولگرا، به جد خواهان برخورد قضایی با این گروهند.و همین چرخش، بحثی کهنه را دوباره روی میز آورده است. سال‌هاست درباره‌ی رژیم پهلوی و دلایل سقوطش روایت‌های زیادی وجود دارد؛ یکی از این روایت‌ها همه‌ی ماجرا را تقصیر محمدرضا شاه می‌داند و معتقد است اگر او منتقدان را در غل و زنجیر نمی‌کرد و اجازه‌ی انتقاد و اعتراض به آن‌ها و مخصوصاً به سکولارها می‌داد و روحانیون را آزاد نمی‌گذاشت، در سال ۵۷ انقلابی رخ نمی‌داد و روحانیت بر سر کار نمی‌آمد. حالا صاحبان این روایت همان نسخه را برای امروز می‌پیچند: به باور آن‌ها، اگر حکومت جلوی سوپرانقلابی‌های امروز را نگیرد، دیر یا زود گرفتار همان سرنوشتی خواهد شد که محمدرضا پهلوی را دچار کرد.
در عرف سیاسی، اعتراض‌ها معمولاً متوجه نهادهای نظامی نمی‌شود؛ چون کار نهادهای نظامی و فرماندهان و سربازان از سیاستمداران و مدیران و مسئولان جداست. آن‌ها وظیفه‌ی حفاظت از آب و خاک کشور را بر عهده دارند و مخاطب قرار دادنشان، دعوت آن‌ها به احیاناً تمرد و عمل کردن خارج از چارچوب وظایفشان است و دقیقاً همین‌جاست که رفتار این گروه از یک اعتراض سیاسی معمولی فراتر می‌رود. حکومت موضوع را دریافته و این گروه تا چه اندازه «از این‌جا رانده و از آن‌جا مانده» شده‌اند که دست به دامن نیروهای مسلح شده‌اند.
نظرات و تجربیات شما
