چه رئیس جمهور خوبی!

عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه

پزشکیان با حضور در نشست دولت گفت اگر در مصرف برق، گاز و بنزین صرفه جویی بشود، دولت می تواند حقوق کارمندان را افزایش دهد. به عبارت دیگر، حقوق کارمندان تنها در صورتی افزایش می یابد که از مصارف شخصی خود در برق، گاز و بنزین بکاهند. پزشکیان با گرفتن ژست عدالت خواهی و حق طلبی و ارجاع به دین و مذهب، زندگی کارمندان را در تصرف دولت در می آورد. دولت موظف است حقوق کارمندان را متناسب با نرخ تورم افزایش دهد و هیچ حقی ندارد که به آنها بگوید چگونه زندگی کنند.
اگر پزشکیان از پس اداره ی دولت بر نمی آید، به عدم توانایی خود اعتراف کند. اما وقتی عرصه تنگ می شود، پزشکیان به شیوه ی احمدی نژاد تقصیر کار را به گردن مردم می اندازد و با شعارهای پوپولیستی، فشارهای بیشتر بر مردم را توجیه می کند. او در تمام سخنرانی هایش، تکرار می کند که به فکر معیشت مردم است و پیوسته تاکید می کند که اولویت دولت تامین معیشت مردم است و با این حرف ها این تصویر را می سازد که سیاستمداری مردمی است و تنها به فکر خدمت به مردم است. اما وقتی نوبت به یافتن راه حلی برای حل مشکلات مردم می رسد، او انگشت اتهام خود را به سوی مردم می گیرد و آنها را متهم می کند که بیش از اندازه مصرف می کنند و اگر کمتر مصرف بکنند، همه ی مشکلات حل می شود.
او می گوید برای اینکه عدالت برقرار شود، همه باید به یک اندازه یارانه دریافت کنند و می گوید حالا که دولت باید یارانه بدهد، نمی شود که کسی که یک لامپ دارد صرفا به اندازه ی یک لامپ یارانه ی برق دریافت کند و کسی که بیشتر دارد، مثلا بیست یا سی لامپ دارد، به ازای هر لامپ یارانه دریافت کند چون این شیوه ی یارانه ی دادن باعث می شود که کسی که لامپ بیشتری دارد، یارانه ی بیشتری بگیرد.
شاید فکر کنید چه رئیس جمهور خوبی! حتما قرار است کاری کند که وضع درآمد فقرا بهتر شود تا لامپ های بیشتری برای روشن کردن خانه ی خود بخرند اما اشتباه می کنید. ممکن است یارانه ها را قطع کند و به همه ی مردم به اندازه ی یک لامپ یارانه بدهد تا کسی خانه اش بیش از حد روشن نشود. همین که خانه های مردم در خاموشی کامل نباشد، کافی است و هر چیزی بیشتر از آن، مصرف بیش از اندازه است و باید اصلاح شود.
گویی کارمندان دولت که غرق در رفاه و آرامش هستند و هیچ مشکلی در تامین نیازهای خود ندارند که باید دست از مصرف بردارند تا مشکلات ممکلت حل شود.
دولت در خصوص بنزین نیز همین رویکرد را در پیش گرفته است. دولت قیمت بنزین را گران می کند تا کارمندان دولت کمتر مصرف کنند در حالی که برای رانت خواران و مافیای بنزین، بالا رفتن قیمت بنزین اصلا به چشم نمی آید. کسانی که در کار صادر کردن بنزین هستند، بنزین را به ریال می خرند و به دلار می فروشند و با دلار 270 تومنی ثروتی در ایران به دست می آورند که افزایش قیمت بنزین در مقابل آن هیچ است. اما دولت افزایش قیمت بنزین را با تلاش برای جلوگیری از قاچاق بنزین توجیه می کند و کارمندان و اقشار متوسط و فقیر جامعه بهای آن را می پردازند.