ترس از زبان مادری بی‌معنی است
هفته گذشته، طرح کمیسیون آموزش مجلس شورای اسلامی برای تدریس زبان‌های محلی و قومی در مدارس و دانشگاه‌ها، در پی مخالفت نمایندگان رد شد؛ تصمیمی که بلافاصله با موجی از واکنش‌ها در فضای مجازی روبه‌رو شد.
نسیبه پیرایش
همزمان با این اتفاق، علی‌اکبر رائفی‌پور در واکنشی تند به این موضوع تاخت و نوشت: «طرح دولت مبنی بر آموزش به زبان مادری بسیار طرح خطرناکی در راستای فدرالیزه کردن ایران است! نمی‌دانم چرا صدا از کسی بر نمی‌آید؛ مجلس کجاست؟ این سکوت هم در راستای وفاق است؟ وفاق به چه قیمتی؟ هر کاری که دولت روحانی در مخیله‌اش هم نمی‌گنجید را پزشکیان با سرعت در حال انجام آن است. در مقابل هر اقدامی که یک پارچگی کشور را زیر سوال ببرد، سکوت نخواهم کرد.»
این اظهارات اما در فضای مجازی بی‌جواب نماند. بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی، آموزش به زبان مادری را نه تنها مخل یکپارچگی کشور ندانستند، بلکه آن را حق مسلم و بدیهی هر شهروند ایرانی برشمردند.
خواندن و نوشتن به زبان مادری، از مطالبات جدی و دیرینه‌ای است که به‌ویژه مردم آذربایجان در جریان رقابت‌های انتخاباتی ریاست‌جمهوری نیز با پافشاری آن را از مسعود پزشکیان مطالبه می‌کردند. پزشکیان پیش‌تر در همین رابطه گفته بود: «آنچه مشخص است، اجرای قانون اساسی است؛ یعنی اگر دولتمردان و سیاستگذاران ما قانون اساسی همان‌گونه که تدوین شده اجرا می‌کردند، قومیت‌ها خودبه‌خود وفاق و انسجام کشوری را افزایش می‌دادند. اینکه ما بیاییم کاملاً با نوشتن، نام‌گذاری و یادگیری زبان‌های مختلفی که در کشورمان وجود دارد مخالفت کنیم، اما از آن طرف زبان‌های انگلیسی، فرانسه و آلمانی را به‌راحتی آموزش دهیم، تناقضی غیرقابل قبول است… بحث ما این است که قانون اساسی را اجرا کنند؛ حداقل پیشنهاد آموزش زبان مادری، مثل زبان‌های انگلیسی و عربی که در مدارس تدریس می‌شود را اجرایی کنند. این کار سختی نیست و به جایی هم برنمی‌خورد؛ وفاق ملی را هم تا حدودی افزایش می‌دهد.»
واقعیت این است که آموزش به زبان مادری، در بسیاری از کشورهای جهان (از سوئد و سوئیس گرفته تا هند و…) دهه‌هاست که بدون کوچک‌ترین خدشه‌ای به وفاق و یکپارچگی ملی اجرا می‌شود. از سوی دیگر، وقتی این مطالبه‌ای ریشه‌دار و جدی است که سال‌هاست حتی از روی سکوهای ورزشگاه‌ها فریاد زده می‌شود، رئیس‌جمهور محترم باید با اتکا به رأی مردم، پیگیر اجرای این اصل زمین‌مانده از قانون اساسی باشد و از سر و صدای امثال رائفی‌پور هراسی به دل راه ندهد؛ چرا که همان‌طور که خود ایشان نیز اشاره کرده‌اند، رسمیت‌بخشی به این حقوق نه تنها تهدید نیست، بلکه بر یکپارچگی و سرمایه اجتماعی کشور خواهد افزود.
نظرات و تجربیات شما
