خطر ناامید کردن مردم

عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه

جنجالی ترین بخش این مصاحبه مربوط به ادعای آموزش اقتصاد به رئیس جمهور سابق کشور با استفاده از انیمیشن های سه دقیقه ای است.
اما گروه اقتصادی فارس این بخش را نادیده گرفته و آن بخشی را که مهمان برنامه نسبت به وضعیت اقتصادی کشور ابراز ناامیدی می کند، مورد انتقاد قرار داده است چرا که به باور کارشناسان اقتصادی فارس، او با این کار سبب افزایش احساس ناامیدی در جامعه می شود. برخی از دنبال کنندگان این رسانه نیز، رویکرد آن را تایید کرده و نوشته اند علی ضیا به دنبال ناامید کردن مردم است. این اتهامی است که نه تنها به علی ضیا و مهمانان برنامه ی او که به مسئولان کشور نیز وارد شده است.
به عنوان مثال، پس از آنکه همتی، رئیس بانک مرکزی اعلام کرد که صادرات نفتی ایران صفر شده است، بسیاری از تندروها او را متهم به تلاش برای ایجاد ناامیدی در میان مردم کردند. چند روز بعد، محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی اظهار کرد که صادرات نفت ایران بدون هیچ مشکلی جریان دارد.
حال که رئیس بانک مرکزی کشور از صادرات نفت ایران بی خبر است، باید گفت یا نفت ایران به فروش نمی رسد یا اینکه ایران نفت می فروشد اما پول آن به حساب بانک مرکزی وصول نمی شود.
به نظر می رسد حتی اگر فرض بگیریم که ایران به صادرات نفت خود علی رغم محاصره ی دریایی امریکا ادامه داده است، باز هم نباید امید داشته باشیم که قیمت دلار کاهش یابد که نشان از آن است که ارز حاصل از صادرات برای مهار قیمت دلار به کار گرفته نمی شود.
اما “خطر ناامید کردن مردم” به ابزاری برای تندروها برای مقابله با حریف بدل شده است. گویی مردمی که درآمدهایشان به ریال و هزینه هایشان به دلار است، خود از قیمت ها بی خبرند و اگر کسی چیزی نگوید، مردم از خواندن قیمت طلا، خودرو، مواد غذایی و بهداشتی و سایر اقلام ناامید نمی شوند؟ گویی تنها اگر اصلاح طلبان یا اعضای دولت بگویند اوضاع مملکت خراب است، مردم ناگهان همه ی امید خود را از دست می دهند و دشمن به یک باره تنها به سبب ناامیدی مردم به خواسته های خود می رسد.
نکته ی جالب توجه این است که سخنگوی دولت در یک مصاحبه در پاسخ به پرسش از آمار فقر در ایران گفته است که اجازه ی اعلام این آمار را ندارد و این شورای عالی امنیت ملی است که باید مجوز اعلام این آمار را صادر کند. شاید شعام می خواهد با محرمانه نگه داشتن آمار رسمی فقر در ایران، مانع از گسترش ناامیدی در میان مردم شود.
اما مردمی که در جامعه زندگی می کنند، حتی اگر اطلاع دقیقی از وخامت اوضاع نداشته باشند، به این فقر دچار شده و آثار آن را تحمل می کنند. مردم می دانند که اوضاع اقتصاد ایران در بیست سال گذشته هیچ گاه بهتر نشده و همواره بدتر شده و چه کسی به آنها بگوید و چه کسی به آنها خبر ندهد، خود می دانند که با ادامه روند فعلی اوضاع پس از این نیز صرفا بدتر خواهد شد.
در هر حال بهتر است پیش از اینکه عملکرد نظام را نقد کنید، از خودتان بپرسید آیا من در میان دسته ی درستی از مردم قرار گرفته ام؟