اضطراب‌های یک نسل در آستانه‌ی پاییز

نسیبه پیرایش

در حالی به روزهای پایانی تابستان رسیده‌ایم که سایه‌ی جنگ سنگین‌تر شده است، از حملات پیش‌دستانه علیه مواضع دشمن تا مسدود شدن برخی مرزهای مشترک با عراق. در این میان با نزدیک شدن به مهر ماه، نگرانی خانواده‌ها درباره‌ی بازگشایی مدارس به دغدغه‌ای جدی تبدیل شده است. با انتشار هر خبر جدید درباره‌ی تشدید درگیری‌ها، این پرسش در اذهان پر رنگ‌تر می‌شود که آیا فرزندان‌شان می‌توانند با امنیت به کلاس‌های درس بازگردند یا خیر؟
این ناامنی اما تنها به مرزها محدود نیست؛ سایه‌ی سنگین گرانی و تورم به بازار لوازم‌التحریر هم خیمه زده است و بسیاری از خانواده‌ها در تامین حداقل‌های آموزشی فرزندان‌شان با مشکلی جدی روبرو شده‌اند. انتشار گزارش‌هایی از رونق گرفتن خرید و فروش وسایل دست دوم، شاهد گویایی از عمق این فشار اقتصادی است که سبد معیشتی خانوارها را در آستانه‌ی بازگشایی مدارس، هدف گرفته است.
این فشارهای چند لایه، خانواده‌ها را بر سر دو راهی سختی قرار داده، تا جایی که برخی تصمیم می‌گیرند فرزندان‌شان هر چه زودتر وارد بازار کار شوند و درس و مشق را رها کنند. برخی هم ترجیح می‌دهند آموزش فرزندانشان را به خانه منتقل کنند تا بیش از این نگران تکرار حوادث تلخی مانند آنچه در میناب رخ داد نباشند.
اما ماجرا به همین جا ختم نمی‌شود، پیش از این و پس از بمباران تاسیسات نفت و گاز در عسلویه، مسئولان ذیربط درباره‌ی کمبود احتمالی گاز در زمستان هشدار داده‌اند. موضوعی که زمزمه‌های غیر حضوری شدن مدارس را نیز تقویت کرده است.
این همه در حالی است که پیش از آغاز جنگ و فشارهای فعلی نیز، نظام آموزشی ما زخم‌خورده‌ی بی‌برنامگی بود؛ از تعطیلی‌های پی در پی ناشی از سرما و آلودگی هوا گرفته تا زیرساخت‌های فرسوده. حالا این پرسش بنیادی مطرح است که با این وضعیت، آینده‌ی آموزش کشور به کدام سو می‌رود؟ آیا دستگاه آموزشی کشور برنامه‌ای برای مدیریت این اضطراب جمعی دارد یا قرار است سکوت و بی‌عملی تنها پاسخ متولیان به این بحران چند لایه باشد؟
خانواده‌ها نه به بخش نامه‌های اداری که به اطمینانی ملموس برای امنیت و آینده‌ی فرزندان‌شان نیاز دارند. زنگ اول مهر محکی بزرگ برای مسئولانی است که باید ثابت کنند در این شرایط دشوار، مدرسه همچنان پناهگاه امنی برای بچه هاست.