پایان مذاکره، آغاز شورش!

نسیبه پیرایش

در آستانه‌ی امضای توافق، جریان‌های‌ دلواپس و جنگ‌طلب دوباره به تکاپو افتاده‌اند و علیه مذاکره و مذاکره‌ کنندگان شعار سر می‌دهند و حتی دعوت به حضور در خیابان و شورش می‌کنند. کاری که دشمن در 107 روز گذشته از اجرای آن ناتوان بوده است.
به عنوان نمونه، میثم نیلی (مدیرمسئول رجانیوز) در فضای مجازی از فریاد و قدرت خیابان، سخن می‌گوید و توافق را ذلت‌آور می‌خواند.
همزمان کامران غضنفری نماینده مجلس با توسل به استعاره‌های تاریخی و مقایسه‌های ناموزون از خونخواهی رهبر شهید سخن می‌گوید.
فارغ از این هیاهوها باید دو نکته را برای افکار عمومی روشن کرد:
اول اینکه هر چند متن نهایی تفاهم‌نامه تا زمان پذیرش قطعی آن توسط دو طرف منتشر نخواهد شد اما امضای احتمالی آن، نه از سر ضعف، بلکه با اشراف و سوء‌ظن کامل به طرف مقابل و با آمادگی کامل نیروهای مسلح و مردم ایران برای مقابله با هر نوع نقض عهد و فریب انجام می‌شود. بر خلاف ادعاهای مکرر این جریان‌ها، متن تفاهم‌نامه پایان جنگ میان ایران و آمریکا با دقت و وسواس بسیار تهیه شده ‌است تا راه بر هر گونه تفسیر به رأی یا فرار از تعهد بسته شود. در نتیجه «ذلت‌بار» نیست. اما جریان‌های تندرو با تکیه بر این کلمه سعی دارند واقعیت را وارونه جلوه بدهند.
دوم اینکه این قیاس‌های مع‌الفارغ تاریخی با امام حسین(ع) نه تنها غیراخلاقی است بلکه بی‌معناست. تقلیل بحران امنیت ملی به منازعات کلامی تاریخی، توهین به شعور ملت است. دلیل قیام امام حسین(ع) احیای دین جدش بود و تا آخرین لحظات هم سعی داشتند تا مانع جنگ شوند چنانچه امان خواستند تا از قلمرو حکومت اسلامی خارج شوند، اما این جریان‌ها با به خطر انداختن موجودیت کشور و ملت، همواره بر طبل جنگ می‌کوبند تا بقای خود را استمرار بخشند.
در این میان اگر کسی هم قصد انتقام از خون رهبر شهید را داشته باشد، فرزند ایشان به مراتب از همه اولی‌تر است. اما ایشان بارها بر لزوم وحدت ملی و پرهیز از اختلافات پوچ سیاسی تاکید کرده‌اند. همین چند وقت پیش فرمودند: «از جمله مصادیق تقوا، رعایت نعمت عظیم وحدت ملّی و انسجام بی‌بدیلی است که حول پرچم ایران اسلامی به ملّت بعثت یافته ارزانی شده و در زمره‌ی مهمترین عوامل ظفر در مقابل شیطان بزرگ می‌باشد. شکر این موهبت، اهتمام آحاد ملّت خصوصاً نخبگان فکری و سیاسی از جمله نمایندگان مجلس به صیانت از این وحدت و پرهیز از اختلافات پوچ سیاسی و برجسته کردن تفاوت‌های اجتماعی است.»
فراتر از این جدل‌ها، کلام وحی نیز بر صلح‌طلبی عزتمندانه تاکید دارد؛ آنجا که در آیه 61 سوره انفال می‌فرماید: «اگر دشمنان به صلح گرایند، تو هم به صلح گرای و بر خدا توکل کن، که یقیناً او شنوا و داناست.»
در نهایت در هر جامعه‌ای، اختلاف نظر سیاسی امری طبیعی و حتی ضروری است. اما آنچه خطرناک است، تبدیل سیاست به میدان دائمی جنگ روانی، بحران ‌آفرینی و در نتیجه گروگان گیری آینده ملت است. تندروی این جریان‌ها، نه دفاع از خطوط قرمز، که تضعیف اقتدار ملی است.