خواست ملت برای حفظ ایران

عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه

با نزدیک شدن به ماه مهر و شنیده شدن خبرهایی مبنی بر حضوری شدن دانشگاه ها در ترم آتی، شور و اشتیاقی تازه در میان دانشجویان شکل گرفته است، دانشجویانی که ترم پیش از دانشگاه و فضای علمی کشور دور بودند و امکانات کمی برای تحصیل و پرداختن به دغدغه های علمی خود در اختیار داشتند، بار دیگر به جنبش در آمده اند و امیدوار هستند که در ترم آتی در شرایط بهتری به تحصیل بپردازند.
با این حال برخی از مسئولان نگران آن هستند که دانشجویان بار دیگر نسبت به سبب شرایط نامطوب کشور دست به اعتراض بزنند و از این رو تاکید می کنند که دانشجویان انقلابی باید به همان شیوه ای که طرفداران نظام از زمان آغاز جنگ چهل روزه خیابان ها را به تسخیر خود در آورده اند، در دانشگاه ها نیز حضور پررنگی داشته باشند و مانع از شکل گیری تجمعات اعتراضی شوند.
بدین ترتیب، برخی اساتید دانشگاهی و متولیان آن پیشاپیش زمینه را برای آن که دانشجویان در مقابل یکدیگر قرار گیرند و با یکدیگر در محیط دانشگاه درگیر شوند، فراهم می کنند و با دستکاری روانی برخی از دانشجویان آنها را علیه هم دانشگاهی های خود تحریک می کنند. این رویکرد، پیشاپیش گفتمانی را تدارک می بیند که هرگونه اعتراضی را همراهی با دشمن قلمداد کرده، با خشونت صدای مخالف را سرکوب می کند و با سواستفاده از احساسات جریحه دار شده ی دانشجویان به خصوص در مورد شهادت کودکان مدرسه در میناب، تلاش می کنند این تصویر را القا کنند که مقصر این جنایت، هم وطنان و هم دانشگاهی هایی هستند که نسبت به عملکرد نظام اعتراضی دارند. در حالی که همه ی ما به خوبی می دانیم که مقصر این جنایت امریکاست و نباید تاوان آن را هم وطنان بپردازند.
به نظر می رسد این دسته که با عنوان تندرو در فضای سیاسی ایران شناخته می شوند، حق اعتراض را تنها منحصر به خود می دانند و هر چند خود به شیوه های مختلف، دست به نقد دولت و اعتراض نسبت به عملکرد آن می زنند، از وضعیت دلار و نابسمانی های اقتصادی گله می کنند و بسیاری از مسئولان کشور را خیانتکار و عامل بیگانه می خوانند اما اگر دیگران همین اعتراض را مطرح کنند، آنها را به همکاری با دشمن متهم کرده، خشونت علیه ایشان را جایز می شمارند.
این رویکرد دوگانه، در میان مسئولان نیز وجود دارد. خواسته ها و اعتراضات دسته ی تندرو همیشه بر خواسته ها و اعتراضات سایر مردم ارجحیت دارد و بدتر از آن، برخی از رسانه های تندرو به خود اجازه می دهند که خود را مساوی با کل مردم بدانند و سایر مردم را از عرصه ی سیاست کشور حذف کنند. این رویه ای است که این دسته از دهه های گذشته در پیش گرفته اند و امروز به اصل و عادت بدل شده است.
این رویکرد پیش فرض اشتباهی دارد که بر اساس آن، تنها به این دلیل در هفت ماه گذشته اعتراضات گسترده ی خیابانی علیه نظام شکل نگرفته است که برخی از مردم در تجمعات شبانه برای حمایت از نظام حاضر شده اند. حضور شبانه ی مردم در خیابان ها به خودی خود امری پسندیده است اما این رویکرد اشتباه به آن، می تواند آسیب های جبران ناپذیری به جامعه ی ایران وارد کند.
واقعیت این است که مردم ایران از زمان حمله امریکا و اسرائیل به کشورمان، با مجموعه ی گسترده ای از مشکلات اقتصادی و اجتماعی رو به رو شده اند، اما علی رغم وجود این دشواری ها تصمیم بر این گرفته اند که در شرایط کنونی، حرکتی اعتراضی انجام ندهند تا کشور بتواند از این مرحله ی حساس عبور کند. این تصمیم بی شک حاصل خواست ملت برای حفظ ایران است و باید آن را ارج نهاد نه آنکه با اظهار نظرهایی سطحی در خصوص کارکرد خیابان آن را تخریب کرد.
دانشجویان نیز فرزندان این ملت هستند و بیش از هر چیز به سربلندی و حفظ وطن خویش می اندیشند و در شرایط فعلی، خواستار احیای دانشگاه، ایجاد فضای آموزشی مناسب برای نسل جوان و بازگشت نشاط به آن هستند تا با همدلی راهی برای عبور از بحران های دشوار بیابند. دانشجویان نیز به این باور رسیده اند که شرایط فعلی، زمانه ی مناسبی برای اعتراض های خیابانی نیست و بیش از هر چیز در آرزوی آن هستند که سایه ی جنگ از سر ایران کنار رود.