خودکامگی شورای عالی فضای مجازی

عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه

نزدیک به دو ماه است که اینترنت بین الملل در ایران قطع شده و دسترسی صرفا برای سیم کارت های سفید فراهم است. چنان که بسیاری از تحلیل گران ابعاد مختلف این مشکل را بررسی کرده اند، این سیاست آسیب های بسیاری به اقتصاد کشور و زندگی ایرانیان وارد کرده است. سیاستی که در هر حال، علی رغم مخالفت های گسترده اجرا می شود. شورای عالی فضای مجازی پیش از این نیز نشان داده است که گوشش به حرف هیچ کس بدهکار نیست و دولت نیز توان مقابله با آن را ندارد. این وضعیت زندگی ایرانیان را به حال تعلیق درآورده است. بازار بورس در ایران از زمان آغاز جنگ تعطیل است. بسیاری از شاغلان از مشاغل مختلف با تعدیل نیرو مواجه شده اند، دانشگاه ها و مدارس مدتهاست که کارآیی خود را از دست داده اند و اینترنت ملی نیز توان برآوردن نیازهای کاربران ایرانی را ندارد.
در مقابل، تنها تاثیر جنگ در امریکا، افزایش قیمت بنزین است که موجب نگرانی برخی در این کشور شده به طوری که برخی از رسانه های داخلی ایران از آشفتگی دولت مردان امریکایی می گویند. خوشبختانه مسئولین ما دلشان به تاب آوری بالای ایرانیان گرم است. شاید امریکایی ها به افزایش قیمت بنزین اعتراض کنند، اما ایرانی ها در طول سالها و دهه های اخیر با موج های تورمی بسیاری دست و پنجه نرم کرده اند و دیگر آب از سرشان گذشته است. به این شیوه از زندگی عادت کرده اند و آموخته اند که صرفا برای بقا بجنگند. تجربه های گذشته نشان داده است که اعتراض به افزایش قیمت کالاها در ایران نه تنها سبب کاهش قیمت ها نمی شود بلکه اوضاع را به مراتب دشوارتر و پیچیده تر می کند.
به نظر می رسد کسانی که در شورای عالی فضای مجازی در مورد وضعیت اینترنت ایران با خودکامگی هر چه تمام تر تصمیم می گیرند، به این نتیجه رسیده اند که مادامی که دسترسی ایرانی ها به اینترنت محدود شود، میتوان جامعه ی ایران را کنترل کرد. این راهی است که نظام برای نشنیدن اندیشه ها و خواسته های مردم ایران انتخاب کرده است. در مقابل، کسانی که شب ها به خیابان می آیند تا حمایت خود را از نظام و ادامه ی جنگ اعلام کنند، واکنش های گسترده ای در شبکه های اجتماعی بیگانه که به شدت از آن نفرت دارند، نسبت به تصمیم دولت ایران برای بازگشایی تنگه ی هرمز نشان دادند و بیان کردند که چون چهل شب، هر شب به خیابان آمده اند پس نظام ضرروتا باید مطابق نظر ایشان عمل کند.
این واکنش ها، قالیباف را واداشت تا با سخنرانی در صدا و سیما، از کسانی که بقای نظام را به آنها مدیون است، دلجویی کند. نظام به سرعت از تصمیم خود عقب نشینی کرد و مجددا تنگه را بست. این در حالی است که مطالبات عمومی برای آزادسازی اینترنت سالهاست که بی جواب مانده است. طبیعتا فاصله ای که چنین رویدادهایی میان قشر حامی نظام و سایر مردم به وجود می آورد، سبب کاهش رواداری در جامعه می شود به طوری که این عده درون جامعه دچار نوعی طرد می شوند. شکافی که بی اعتمادی را در جامعه دامن می زند. به باور برخی، مقابله با سربازان امریکایی آسان تر از مقابله با معترضان داخلی است و از این رو، خواهان شروع مجدد جنگ هستند.
هر چند اختلاف نظرها و دوگانگی ها و تمایل برخی از مسئولان برای مذاکره با امریکا، عده ای را به تغییر رویه ی نظام و شکسته شدن اقتدار آن در جامعه امیدوار کرده است، تدوام قطعی اینترنت و سیاست گذاری های جدید برای اجرای طرح قطعی دائمی آن، نشان می دهد که نظام عملا هیچ تغییری نکرده و بر راه و روش خود استوار است.