نزاع دولت و صدا و سیما

عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه

اختلافات میان دولت و بدنه ی سخت نظام، پس از آتش بس موقت با امریکا و امضای تفاهم نامه ی اسلام آباد به اوج خود رسیده است. این اختلافات، به مرحله ای رسیده است که صدا و سیما سخنان برخی اعضای دولت را سانسور کرده و در مقابل مورد انتقاد صریح آنها قرار گرفته است.
روزنامه ی جام جم نوشته است که این انتقادات، با این هدف انجام شده است که صدا و سیما را وادار کنند از موضع خود در مخالفت با مذاکره کوتاه بیاید. گویی دولت به این نتیجه رسیده است که مانع اصلی بر سر راه توافق و گذر از شرایط بحرانی فعلی، فضا سازی های رسانه ای علیه توافق با امریکا است.
اما صدا و سیما یک نهاد تصمیم گیر در نظام نیست بلکه صرفا رسانه ای است که سیاست مقاومت در برابر امریکا را تبلیغ می کند. کارشناسان آن دستور حمله را صادر نمی کنند و از این رو، برهم زننده ی اصلی مذاکرات صدا و سیما نیست. از این رو، دوگانگی و اختلافی که در عرصه ی تصمیم گیری کشور پدید آمده است، صرفا به صدا و سیما مربوط نمی شود. با این حال، دعوای دولت و رسانه ملی ادامه دارد تا به جایی که روزنامه ی جام جم مدعی شده است که یک کودتای رسانه ای علیه صدا و سیما در جریان است.
باید اول به دولت گفتن که چرا اجازه دادید صدا و سیما، به حاکم بلامنازع عرصه ی رسانه در ایران تبدیل شود؟ بی شک دولت با حفظ سیاست تضعیف مطبوعات، در به وجود آمدن تنگای رسانه ای فعلی مقصر است.
اما دولت به جای اصلاح امور، به انتظار نشسته است که روزی صدا و سیما دست از سیاست های تند خود بردارد. حال اما گویی دولت سر انجام دریافته است که این انتظاری بیهوده است. به تازگی برخی چهره های سیاسی خواستار تغییر ریاست صدا و سیما پس از پایان دوره ی رئیس فعلی شده اند.
برخی حتی امیدوارند که نهادی مانند مجمع تشخیص مصلحت نظام، خود اختیار امور را به دست بگیرد و اقدامات لازم را برای تغییر ریاست صدا و سیما انجام دهد چون مواضع اخیر صدا و سیما در خصوص مذاکرات، وحدت ملی را از بین می برد و به تهدیدی برای کشور تبدیل شده است.
اما جنگ دولت با صدا و سیما، صرفا نزاع با یک رسانه نیست بلکه تقابلی است میان دو رویکرد کلان و مخالفت با مذاکره به صدا و سیما اختصاص ندارد و قطعا مدافعان نیرومندتری درون نظام دارد.
از این رو، دولت باید از این فکر که می تواند صدا و سیما را به راه بیاورد، دست بردارد و چاره ای دیگر بیاندیشد. برخی در ایران، کار سیاسی را تنها با جنجال و داد و فریاد می فهمند اما دولت باید بداند که شیوه های نرم تر و موثرتری نیز برای مدیریت امور کشور وجود دارد.
پیشنهاد ما این است که دولت در حمایت از رسانه های مستقل جدی تر عمل کند. افزایش قیمت ها، آسیب بسیاری به مطبوعات مستقل وارد کرده، این در حالی است که برخی سیاستهای دولتی، پیش از این نیز محدودیتهای بسیاری برای این رسانه ها به وجود آورده بود به طوری که این رسانه ها در آستانه ی تعطیلی قرار دارند.
رسانه های مستقل می توانند اخبار صحیح را به مردم منتقل کنند، جریان ها و حرکت های سیاسی و اجتماعی مثبت در جامعه ایجاد کنند و در نهایت سبب جلب همراهی مردم با دولت شوند. فقط کافی است سیاست هایتان را تغییر دهید و بدانید که رسانه ی مستقل دشمن شما نیست.
رسانه ی مستقل شاید مجیزگوی گوش به فرمان دولت نشود اما در شرایط فعلی می تواند بهترین ابزار در دست دولت برای اصلاح امور به خصوص در حوزه ی اطلاع رسانی و اقناع عمومی باشد. رسانه های مستقل همچنین می توانند مسیر مذاکرات را برای دولت هموار کنند.