عادی‌سازی از دست دادن خاک!؟

نسیبه پیرایش

این روزها سخن از احتمال حمله زمینی امریکا به خاک کشورمان آن قدر جدی شده که صدا و سیما صراحتا از احتمال ورود زمینی نیروهای آمریکا به ایران و حتی اشغال بلند مدت برخی شهرها حرف می‌زند.
امیرحسین ثابتی نماینده تندروی مجلس هم اذعان می‌کند که حملات اخیر آمریکا در جنوب ایران با هدف زمینه‌سازی برای حمله زمینی است. و حتی کارشناسانی که تا دیروز چنین احتمالی را در حد شوخی قلمداد می‌کردند حالا حملات هدفمند امریکا به جنوب کشور و تخریب زیرساخت‌‌ها را مقدمه‌ای برای رسیدن به همین هدف می‌دانند.
«تا چند ماه قبل، مقام‌های آمریکایی معمولاً حضور نیروی زمینی در ایران را احتمالی دور از ذهن، غیرضروری یا دست‌کم آخرین گزینه معرفی می‌کردند. اکنون، اما گزارش‌های منتشرشده در رسانه‌هایی، چون واشنگتن‌پست، وال استریت ژورنال، سی‌ان‌ان و استناد آنها به گزارش‌های محرمانه پنتاگون نشان می‌دهند که موضوع دیگر صرفاً یک گمانه‌زنی رسانه‌ای نیست؛ وزارت دفاع آمریکا برای چند سناریوی مشخص، از عملیات کماندویی محدود تا تصرف جزیره خارک، اعزام چترباز و استقرار موقت نیرو در نوار ساحلی ایران، طرح‌هایی تهیه کرده است.»
این حجم از اخبار تلخ، ناخودآگاه لرزه به تن آدم می‌اندازد، اما واکنش مردم دیدنی است. جامعه‌ی ما بارها نشان داده وقتی پای خاک وسط باشد، نه اهل عقب نشینی است و نه لرزه به اندمش می‌افتد. مردم ایران ثابت کرده‌اند که در پای وطن، خون می‌دهند اما خاک نمی‌دهند. این روحیه ایستادن در برابر تجاوزگر هنوز هم زنده است؛ همان چیزی که دشمن هیچ وقت نتوانسته در محاسبات دقیقش، محاسبه‌اش کند.
اما ماجرا از آنجایی نگران ‌کننده و تامل ‌برانگیز می‌شود که عده ای از همین حالا شروع به عادی‌سازی کرده‌اند. جوری که انگار می‌خواهند به مردم بقبولانند که اگر نقطه‌ای هم اشغال شد، شد و خاک است دیگر، ممکن است از دست برود! و اینجاست که ماجرا خطرناک می‌شود. چون به نظر می‌رسد این افراد تلاش دارند پیش از وقوع حادثه، مردم را خلع سلاح کنند. سوال اصلی اینجا است که چرا این جریان به جای تمرکز بر بازدارندگی و تدبیر، محیای از دست دادن خاک می‌شود؟
شاید حقیقت تلخ این باشد که آنها اصلا به دنبال پایان جنگ نیستند. آنها فقط می‌خواهند با فروکاستن ذهن ملت به سناریوی بقا هرگونه مطالبه دیگر را بی‌معنا کنند. وقتی ترس تنها دستورالعمل روز جامعه باشد، دیگر کسی نخواهد پرسید که «چگونه می‌توانیم بهتر زندگی کنیم؟» در آن روز تنها یک سوال باقی می‌ماند «چگونه می‌توانیم زنده بمانیم؟» و دقیقا در همین فضای مه‌آلود و پر از اضطراب است که می‌توانند بدون پاسخگویی جایگاه سیاسی خود را تثبیت کنند.