پیروزی در امریکا، شادی در ایران!؟

نسیبه پیرایش
پیروزی زهران ممدانی در رقابت‌های شهرداری نیویورک، اگرچه کم و بیش در همه جای دنیا واکنش برانگیز شد اما واکنش‌ها در ایران نسبت به این انتخاب، خود بحث برانگیز شده است.
از یک سو تحلیلگران مستقل، آن را نشانه‌ای از پویایی دموکراسی در آمریکا و ظرفیت‌های اغلب نامکشوف نظام‌های باز (اگرچه در ساختاری پرنقص) دانستند؛ آنها معتقدند که انتخاب زهران ممدانی، نه محصول «پیام‌های ایدئولوژیک» از شرق، بلکه «خروجی طبیعی یک نظام دموکراتیک در غرب» است؛ نظامی که با وجود همه انتقادات توانسته فرصت برابر برای اقلیت‌های دینی، نژادی و جنسیتی فراهم کند؛ امری که متأسفانه در ساختار‌های بسته‌تر سیاسی جهان کمتر دیده می‌شود.
آنها موفقیت ممدانی را «پیروزی عقلانیت مدنی بر ایدئولوژی انحصار» می دانند؛ نوعی پیروزی که اگر درسی برای ما دارد، آن است که هیچ ملتی از مسیر «حذف»، به «عزت» نمی‌رسد.
از سوی دیگر، بخش‌هایی از جریان محافظه‌کار و تندرو با شور و شعفی آشکار، از «پیروزی یک شیعه در قلب امپراتوری غرب» سخن گفتند؛ گویی این رویداد تأییدی بر حقانیت گفتمان سیاسی این طیف سیاسی است.
آنها معتقدند که پیروزی مهاجرانی مانند ممدانی در هر انتخاباتی در آمریکا یک زنگ خطر را در آمریکا به صدا در می‌آورد و آن، این است که تغییر در ترکیب جمعیتی در داخل آمریکا به سرعت در حال رخ دادن است و در ده سال آینده به دلیل اینکه رشد جمعیت سفیدپوست به شدت کاهش می‌یابد و رشد جمعیت در بین مهاجران، رنگین‌پوستان و سیاه‌پوستان روند افزایشی دارد، ساختار قدرت در آمریکا دستخوش تغییرات مهمی می‌شود که می‌تواند بر رویکردهای آمریکا در حوزه‌های گوناگون، از جمله سیاست خارجی تأثیرگذار باشد و از جمله روابط آمریکا و رژیم صهیونیستی را دچار تحول کند.
آنها معتقدند که همچنین ترکیب ادیان هم در آمریکا در حال تغییر است. جمعیت کاتولیک و مسلمان‌های آمریکا به سرعت در حال افزایش است که این تغییرات در کنار هم می‌تواند روند افول هژمونی آمریکا را تشدید کند.
برخی از این آقایان هم معتقدند که پیروزی ممدانی برآیند یک فرآیندی است که در داخل آمریکا حکایت از چند قطبی شدن قدرت و نابسامانی در قدرت می‌کند، و در واقع ناشی از نارضایتی مردم از گرانی به وجود آمده است.
در نهایت باید گفت دلیل پیروزی یک مسلمان شیعه در انتخاباتی در آن سر دنیا هر چه باشد (حتی اگر نشانه افول ابر قدرت جهان امروز هم باشد) فرقی به حال ما که در این سر دنیا با انواع مشکلات ریز و درشت لاینحل دست به گریبانیم و از سوء مدیریت و رانت و تبعیض و فساد رنج می‌بریم، نخواهد داشت. شاید بهتر باشد آقایان به جای ابراز شادمانی از چنین رویدادهایی فکری به حال درد بی‌درمان مملکت خودشان بکنند.