جمعه ای که گذشت

نسیبه پیرایش

جمعه‌ای که گذشت، تهران صحنه‌ی دو رویداد هم‌زمان بود که هر کدام حواشی خاص خود را به دنبال داشتند؛ رویدادهایی که در کنار هم، پایتخت را به تابلویی از تضادها بدل کردند.
از یک سو، تجمع ۳۱۳ هزار نفری «جان‌فدایان» (به میزبانی نهادهای مرتبط با سپاه) بود که با حضور پررنگ «حجاب‌استایل‌ها» و بانوان بی‌حجاب، به کانون حاشیه بدل شد.
از سوی دیگر، ماراتن ده کیلومتری بانوان (به میزبانی وزارت ورزش و جوانان) که پایانی متفاوت داشت و مرکز رسانه‌ای قوه قضائیه اعلام کرد در این رقابت موازین قانونی و شرعی رعایت نشده، دادستانی به موضوع ورود کرد و بلافاصله علیه عوامل و دست‌اندرکارانِ این ماراتن، پرونده‌ی قضایی تشکیل شد.
جالب آنکه مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور، در رزمایش «جان‌فدایان» حاضر شد و از جلوه‌های همبستگی و وفاداری ملی تجلیل کرد؛ آن هم در حالی که ویدئوهای منتشرشده از همان مراسم، حاوی روایت هایی از شعارها علیه او بود.
حالا پرسش اصلی اینجاست: فارغ از بحث پوشش که به نظر می‌رسد در جامعه مسیری مستقل و تثبیت ‌شده را طی می‌کند، چه چیزی باعث می‌شود نهادهای برگزارکننده، خود به موتور محرک حواشی و تناقضات تبدیل شوند؟ شاید وقت آن است که بپرسیم این تضادهایِ عریان در دلِ رویدادهایی که خاستگاهِ کاملاً رسمی دارند، دقیقاً قرار است چه پیامی را مخابره کنند؟
اگر برگزاری چنین رویدادهایی به‌طور هم‌زمان، در واقع قدرت‌نماییِ هم‌زمانِ رقبای سیاسی داخلی باشد، باید گفت سیاستمداران زمینِ نامناسبی برای این بازی‌های سیاسی انتخاب کرده‌اند.
مسئولان اداره کشور اگر خواهانِ وحدت و یکپارچگی‌اند، چرا مراسماتی را برگزار نمی‌کنند که همه اقشار جامعه بتوانند با فراغ بال و امنیت کامل، همه در کنار هم در آن‌ها حضور داشته باشند؟ به‌جای آنکه با دوپاره‌کردنِ مردم در یک روزِ خاص، تضادها را پررنگ‌تر کنند؟