جلوه ای از انسجام ملی

عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه

در ایران امروز، نیت مهم تر از عمل است و با نیت هاست که اعمال سنجیده می شوند. اینجا جوانی را به جرم سنگ انداختن به سوی یک مینی بوس مجازات می کنند اما پرتاب سنگ به سوی وزیر مملکت که قصد شرکت در مراسم تشییع رهبر شهید را داشت، نادیده گرفته می شود. چون آن سنگ اول را کسی با نیت اعتراض به نظام زده است اما سنگ دوم را با نیت دفاع از نظام.
نکته ی جالب توجه این است که پزشکیان علی رغم آن که روز دوشنبه در مراسم تشییع رهبر شهید جمهوری اسلامی با شعار مرگ بر سازشگر از او استقبال شد، این مراسم را با شکوه و جلوه ای از انسجام ملی خواند. مشکل این است که تجمعی که این چنین به آشوب کشیده شد، یک تجمع خیابانی معمولی نبود بلکه مراسمی بود که نظام برای تشییع رهبر شهید برگزار کرده است.
رئیس جمهور کشور که نمی تواند این مراسم را محکوم کند. از این رو، پزشکیان از حضور دشمن شکن ملت در این مراسم تشکر کرد.
اما رئیس جمهور پیشین ایران، احمدی نژاد در فضایی آرام تر در این مراسم شرکت کرد. پیش از این، یک رسانه ی امریکایی مدعی شده بود که احمدی نژاد همکاری نزدیکی با سرویس امنیت امریکا دارد و احمدی نژاد هنوز هیچ واکنشی به اتهام جاسوسی که متوجه اوست، نشان نداده است.
ظریف، وزیر امور خارجه پیشین نیز که رابطه ی چندان خوبی با تندروها ندارد، در پیامی در شبکه ی اجتماعی ایکس نوشت میلیون‌ها نفر برای بدرقه ی رهبر عزیزمان آمدند. در حالی که خود از شرکت در مراسم اجتناب کرده بود. البته شرکت در این مراسم می توانست برای او خطر جانی داشته باشد.
موضع تندروها، آشکار و صریح است. این دسته مصمم هستند که به هیچ کدام از مسئولان نظام اجازه ندهند دست به اقداماتی بزنند که پیش از جنگ چهل روزه و شهادت رهبر شهید، اجازه ی انجام آن را نداشتند و میانه روها تلاش می کنند نشان دهند که مذاکره از چارچوب پذیرفته شده نظام خارج نشده است و آنها به خود اجازه نمی دهند به شیوه ای غیر از آنچه مورد پذیرش نظام است، رفتار کنند. اما شکاف و دو دستگی که از زمان آتش بس در ایران به وجودآمده است، هر روز عمیق تر می شود.
حال تحولات اخیر در منطقه و حمله مجدد امریکا به کشورمان، توافق نیم بند آتش بس را به خطر انداخته است و ممکن است بار دیگر کشور درگیر جنگ شود.
به نظر می رسد این وضعیتی است که تندروها به دنبال آن بودند. باید دید آیا میانه روهایی که مخالف آغاز مجدد جنگ بودند، خواهند توانست بار دیگر انسجامی را ایجاد کنند که در جنگ چهل روزه، مهم ترین نقطه ی قوت ایران می دانستند یا نه.