چراغ های خاموش، وعده های توخالی

نسیبه پیرایش

روزهای پایانی تابستان در حالی سپری می‌شود که هوا، دست‌کم در مناطق کوهستانی آذربایجان، رو به خنکی رفته است. با این حال، قطعیِ برق همچنان یکی از بزرگ‌ترین دغدغه‌های مشترکان است؛ آن هم در شرایطی که وزارت نیرو پیش‌تر وعده داده بود با کاهش دما، خاموشی‌های برنامه‌ریزی‌شده پایان می‌یابد.
اما گویی «وعده‌های برقی» هم مانندِ خودِ شبکه، دچارِ نوسانِ شدید هستند. این روزها کافی است گوش‌تان را به اخبار بسپارید تا ببینید از هر زبانی، سازِ متفاوتی برای مردم کوک می‌شود؛ رویکردی که بیش از آن که روشنگر باشد، ذهنِ افکار عمومی را سردرگم کرده است.
هنوز از یاد نرفته که وزارت نیرو در اطلاعیه‌ای رسمی، نسبت به تداوم خاموشی‌ها تا پایان شهریور هشدار داد. اما در سوی دیگر، عباس علی‌آبادی، وزیر نیرو، با چرخشی آشکار اعلام می‌کند که «تاریخ مشخصی برای پایان خاموشی‌ها وجود ندارد» و صرفاً «نباید بیش از دو ساعت باشد». هنوز این جملات در ذهن مردم نچرخیده که وعده‌ی «ان‌شاءالله همین هفته قطعی‌ها تمام می‌شود» از راه می‌رسد؛ وعده‌ای که تنها یکی از صدها قولِ متناقضی است که از تیرماه تا امروز، از زبانِ مدیرانِ این حوزه – از مشاور تا معاون وزیر– شنیده‌ایم.
نکته اینجاست: ناترازی برق، قصه‌ای تازه نیست که بتوان آن را به اتفاقاتِ امروز گره زد؛ ما از سال ۱۴۰۳ با این معضل دست‌وپنجه نرم می‌کنیم. اما حالا که در شرایطِ دشوار پس از درگیری‌ها، نیروگاه‌ها در تأمین سوخت با چالش مواجه‌اند و سایه‌یِ کمبودِ گازِ زمستانی بر سرِ کشور سنگینی می‌کند، این «بلاتکلیفی» است که بیش از قطعیِ برق، با اعصاب و روانِ مردم بازی می‌کند.
پرسشِ اصلی اینجاست: چرا یک سخنِ واحد از دستگاهی که نبضِ انرژیِ کشور را در دست دارد، خارج نمی‌شود؟ برق، کالایی نیست که بتوان آن را به گروه‌های مختلف تقسیم کرد؛ برق، برق است. ربطی هم به سیاست‌بازی ندارد. آنچه در این میان قربانی می‌شود، نه فقط نیروگاه‌ها یا شبکه‌های توزیع، که «صداقت» در مواجهه با مردم است. لااقل در این فقره، با مردم صادق باشید؛ چرا که تحملِ حقیقت، هر چقدر هم تلخ، بسیار آسان‌تر از تحملِ هزارتویِ وعده‌های متناقض است.