رئیس جمهور هم در صف قهر با رسانه ملی
اخیرا مسعود پزشکیان در جلسه هیات دولت (اول شهریور) در سخنانی صریح رو به پیمان جبلی، رئیس سازمان صدا و سیما، اعلام کرد که دیگر تماشاگر تلویزیون نیست، چون که برنامههای این سازمان نه تنها در مسیر ایجاد وحدت و انسجام ملی حرکت نمیکنند، بلکه «اعصابش را خرد میکنند».
نسیبه پیرایش
اخیرا مسعود پزشکیان در جلسه هیات دولت (اول شهریور) در سخنانی صریح رو به پیمان جبلی، رئیس سازمان صدا و سیما، اعلام کرد که دیگر تماشاگر تلویزیون نیست، چون که برنامههای این سازمان نه تنها در مسیر ایجاد وحدت و انسجام ملی حرکت نمیکنند، بلکه «اعصابش را خرد میکنند».
طنز تلخ ماجرا دقیقا همینجاست که سازمانی که با بودجه عمومی اداره میشود و باید ملات انسجام و همبستگی ملی باشد، امروز به نقطهای رسیده که عالیترین مقام اجرایی کشور نیز تماشایش را مایهی سوهان روح میداند. البته مطابق انتظار، این انتقاد صریح بیپاسخ نماند. جریانهای تندرو بلافاصله با رویکردی تهاجمی، این سخنان را «آب به آسیاب دشمن ریختن» تعبیر کردند و مدعی شدند که «رسانه ملی، رسانه شخصی و جناحی آنها نیست که فقط باب میل قبیله آنان برنامهسازی کند».
درست همان کاری که سالهاست به عنوان راهبرد اصلی صدا وسیما، در جام جم پیاده میشود: انحصار رسانه ملی در جهت منافع و گفتمان یک قبیله سیاسی خاص.
اما این موضعگیری رئیسجمهور در واقع اعترافی ضمنی و از موضع قدرت اجرایی، به همان واقعیتی است که بدنه جامعه سالهاست آن را فریاد میزنند: برنامههای رسانهای به نام ملی، ارزش دیدن ندارند و اعصابمان را خرد میکنند.
نیکولو ماکیاوللی در اثر مشهور خود، شهریار، تمثیل درخشانی دارد؛ او مینویسد: «همچنان که منظرهنگاران برای طرحریزی چشمانداز کوهها و بلندیها، در پستی بر جلگهها جای میگیرند و برای نظر کردن بر جلگهها بر بلندی کوهها، بهر دریافت نهاد مردم به تمامی نیز میباید از شهریاران بود و برای دریافت نهاد شهریاران به تمامی از مردم.»
بر مبنای این سخن، به نظر میرسد مسعود پزشکیان دست کم در این فقره، از قله پاستور به پایین آمده، کنار مردم در دشت نشسته و از لنز یک مخاطب عادی و کلافه به جعبه جادو نگاه کرده و در نهایت زبان به تجربه زیسته مردم گشوده است. او با ایستادن در جایگاه مخاطب عادی و لمس رخوت و واگرایی برنامههای صدا و سیما، توانسته شکاف میان »تصویرسازی حاکمیتی» و «واقعیت اجتماعی» را ببیند و بخشی از ساختار قدرت (صدا و سیما) را از موضع مردم قضاوت کند.
با این حال درک این دوگانگی تنها گام نخست است، هنر واقعی در عرصه سیاست و به عنوان رئیسجمهور، تبدیل این شناخت به ابزاری برای حرکت در جهت منافع ملی، احیای مرجعیت رسانهای و مهار قطبیسازی و کم کردن فاصلههای عمیق میان مردم و حاکمیت خواهد بود.
نظرات و تجربیات شما
