مسیر پرافتخار ورزش زنان در ایران

عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه

در رقابت های آسیایی ناگویا، زنان کشورمان موفق شدند 3 مدال طلا، 7 نقره و 6 برنز کسب کنند و مورد توجه رسانه های داخلی قرار گرفتند، به ویژه آنکه ساغر مرادی، تکواندوکار تبریزی مدال طلا گرفت، به افتخارات ورزشی استان افزود. ورزش مردان نیز نسبت به دوره ی گذشته پیشرفت داشته و بر تعداد طلاهای خود افزوده است.
هر چند این دوره، بهترین دوره حضور ایران در این رقابت ها نبود اما شرایط بحرانی کشور و جنگی که از سال گذشته کشور را درگیر کرده است، دشواری مضاعفی برای ورزشکاران کشورمان پدید آورده بود اما نتوانست مانعی در مقابل اراده این ورزشکاران باشد.
همچنین نخستین حضور یک ژیمناستیک کار زن ایرانی در این رقابت ها مورد توجه قرار گرفت و امید می رود که این حضور راهی برای تقویت این رشته در ایران و درخشش بیشتر زنان کشورمان در رقابت های بین المللی بگشاید، همان مسیری که وزنه برداری زنان نیز علی رغم برخی مخالفت های پیشین طی می کند به طوری که وزنه برداران زن ایرانی موفق به کسب دو مدال در رقابت های آسیایی شده اند.
نباید فراموش کرد که ورزش هایی از این دست با برخی موانع فرهنگی و اجتماعی در داخل کشور روبه رو بوده اند اما زنان ایرانی توانسته اند در این رشته ها موفقیت های قابل توجهی کسب کنند. گسترش شاخه های ورزشی زنان می تواند به تقویت ورزش ایران کمک کند و موفقیت های بیشتری برای ایران به ارمغان بیاورد.
واقعیت این است که زنان ایرانی پتانسیل های بسیاری برای حضور در عرضه های ورزشی دارند و به ویژه لازم است که امکانات ورزشی برای کشف استعدادهای ورزشی زنان در مناطق روستایی ایجاد شود و زمینه برای رشد این استعدادها فراهم آید. به عبارت دیگر، موفقیت ورزشکاران ایرانی باید انگیزه ای برای دولت و مدیران ایرانی باشد تا برای رشد ورزش زنان با جدیت بیشتری کار کنند. طبیعی است که در ایران این موفقیت های ورزشی بلافاصله با بهره برداری های سیاسی همراه شوند. اما اگر این بهره برداری های سیاسی بتواند منجر به رشد زنان در عرصه ی ورزشی شود، در نهایت می توان آن را مثبت ارزیابی کرد.
به عنوان مثال، در سالهای اخیر سیاست گذاران ورزشی کشورمان تحت تاثیر فشارهای داخلی و خارجی در خصوص حقوق زنان ایران و شرایط حضور آنها در ورزش حرفه ای قرار داشتند و این فشارها پس از آنکه برخی ورزشکاران زن تصمیم به پناهندگی در سایر کشورها گرفتند، افزایش یافت. از این رو، این نیاز به رشد ورزش زنان در فضای سیاسی کشور به وجود آمد تا به منتقدان نشان داده شود که سیاست های عمومی و کلان نظام مانعی بر سر پیشرفت و موفقیت زنان نیست.
اگر سیاست گذاران در این راه جدیت به خرج دهند و زمینه ی واقعی برای رشد ورزشکاران زن را درکشورمان فراهم کنند، می توان بهره برداری سیاسی از این موفقیت ها را پذیرفت اما نباید این بهره برداری سیاسی چنان باشد که نخستین موفقیت ها را در بوق و کرنا کنند و زمانی که به اهداف سیاسی خود رسیدند، بار دیگر ورزش زنان رابه حال خود رها کنند.
اما چون در عمل معمولا حالت دوم بیشتر از حالت اول رخ می دهد، انگیزه ی تصمیم گیرندگان و سیاستگذاران در حوزه ی ورزش نباید صرفا معطوف به اهداف سیاسی موقت باشد بلکه باید از جنبه ای حرفه ای، ملی و اجتماعی به آن نگاه کنند. همچنین رسانه هایی که این رویدادهای ورزشی را پوشش می دهند، نباید صرفا آن را به امری سیاسی فرو بکاهند و ورزشکاران را به چشم ابزاری برای تبلیغ رویکرد سیاسی خود بنگرند. هر چند توجه رسانه ها به ورزشکاران در بسیاری از موارد سبب شده است که آنها به این خاطر که دیگر به یک چهره ی شناخته شده در جامعه تبدیل شده اند، پا به عرصه ی سیاست بگذارند اما در اکثر موارد و صرف نظر از موضع گیری های سیاسی این ورزشکاران، جامعه واکنش مثبتی به چنین پدیده ای نشان نداده است.در نهایت ما امیدواریم که رقابت های آسیایی ناگویا شروعی باشد برای مسیری پر افتخار برای ورزش زنان درایران و زنان ایرانی بتوانند به موفقیت های بیشتری در عرصه رقابت های بین المللی و جهانی دست یابند.