سعیده پیرایش
… بعد از سلام و احوال پرسی گرم، گفت آمده ام که شیرینی عروسیمو بدم.
کمال تعجب کرد: شیرینی رو که خوردیم
احسان لبخندی زد: “نه، یه شیرینی اضافی به تو بدهکارم. آخه اگه تو نبودی، محال بود من طرف این کارا برم.”
کمال با کمال میل از جایش بلند شد و راهی رستوران مورد علاقهشان شدند؛ همان پاتوق قدیمیشان. دیزی سنگی، غذای محبوب هر دو بود. با جان و دل از خوردن آن لذت بردند و بعد، در حالی که چای مینوشیدند، گپی دوستانه آغاز شد.
کمال که کنجکاوی در چشمانش موج میزد، پرسید: “خب، بگو ببینم زندگی متأهلی چطوره؟ خانم قربانی هنوز پشیمون نشده؟”
احسان، در حالی که از ته دل میخندید، چشمغرهای رفت و گفت: “بیا ببین چطور جونشو برام میده! تازه، حق میدم بهش که عاشقم بشه…”
خندهی انفجاری کمال نگذاشت احسان بیش از این از خودش تعریف کند. احسان، با لذت به خندهی دوست قدیمیاش نگاه میکرد. “چته؟ از کجا میخواست پسری مثل منو پیدا کنه؟”
کمال در حالی که صدایش از خنده میلرزید، گفت: “واقعاً براش متأسفم با این سلیقهش!” و بلندتر خندید؛ خندهای که فضای رستوران را پر کرد و افراد دیگر را هم به خنده انداخت.
احسان بعد از این که کمال اشک هایش را که از خنده بر صورتش غلتیده بود را پاک کرد گفت: باید دست تو رو هم بذارم تو حنا! بلکه یکی پیدا بشه آدمت کنه! خنده روی لبهای کمال خشکید! ولی خود را نباخت با لبخند تلخی گفت: از من دیگه گذشته!
احسان می دانست که حرف زدن بیش از اندازه در مورد این موضوع می تواند کمال را واقعا عصبانی کند، و کمال در زمان عصبانیت واقعا ترسناک می شد. ولی باید حرفش را ساده و صریح می زد. تمام هوش و ذکاوتش را گذاشت تا جمله ای بگوید که با کمترین تلفات بتواند از آن نتیجه بگیرد پس با احتیاط گفت: تا ابد که نمی تونی اینطوری بمونی. دختر عمه مو که یادته همون شیطونه! هنوز مجرده! بیا یه بار ببینش مطمئنم خوشت میاد!
ادامه دارد
نظرات و تجربیات شما
