آقایان خجالت بکشید

نسیبه پیرایش

در هفته‌ای که گذشت برگزاری یک مسابقه ماراتن در جزیره کیش به یکی از بحث ‌برانگیزین مسائل فضای سیاسی و مجازی تبدیل شد.
ماراتن کیش یک رویداد دو و میدانی همگانی است که هر ساله در اواخر پاییز در جزیره کیش برگزار می‌شود. امسال پنجمین دوره این رقابت با حضور ۵۲۰۰ دونده زن و مرد در سه مسافت 5/15 و۴۲ کیلومتر برگزار شد؛ رقابتی که در نخستین دوره تنها ۵۰۰ شرکت‌کننده داشت. مسیر ماراتن کیش توسط انجمن جهانی AIMS—زیرمجموعه رسمی فدراسیون جهانی دو و میدانی، متر و استانداردسازی شده و تنها مسابقه ثبت‌شده ایران در سایت فدراسیون جهانی محسوب می‌شود.
رویدادی که به‌ جای بازتاب دستاوردهای بین‌المللی و تصویر مثبتی که از نشاط اجتماعی و امنیت ایران مخابره می‌کرد، زیر سایه هجمه رسانه‌ای، اعلام جرم دادستانی و بازداشت برگزارکنندگان قرار گرفت. دلیل آن هم حضور تعدادی از دختران حاضر در مسابقه بدون روسری بود. تصویری که امروز در همه شهرهای ایران با آن روبرو هستیم و به نظر می‌رسد هم برای مردم و هم حاکمیت دارد کم‌کم عادی می‌شود اما برای برخی هنوز مانند خاری در گلوست.
موج سازی رسانه‌ای و سیاسی با اسم رمز همیشگی «عدم رعایت شئونات فرهنگی و اسلامی در بخش بانوان» آن قدر تکراری و عیان شده که حالا دیگر مشخص است که افرادی هستند در کشور که سعی دارند تا هر روند رو به رشدی را متوقف کنند.
آنچه از مطالعه گزارش‌های مختلف به دست می‌آید این است که تنها دستگاه‌های قضایی و فرهنگی نبودند که در شکل‌گیری این وضعیت نقش داشتند؛ فدراسیون دو و میدانی نیز با اظهارات و اقدامات پیش‌دستانه، عملاً زمینه‌ساز حساسیت و هیجانی ‌شدن فضا شده است. به بیان روشن‌تر، فدراسیون دو و میدانی چند روز پیش از شروع ماراتن کیش با پرونده‌سازی و فضاسازی رسانه‌ای علیه برگزارکنندگان این رویداد، افکار عمومی را به سمت برخورد قضایی سوق داده بود.
اما این هجمه‌ها تا جایی پیش رفت که مسعود پزشکیان، مجبور به واکنش شد و گفت نباید بی‌جهت مردم را تحت فشار گذاشت و هر اقدامی که نارضایتی ایجاد کند به ضرر کشور است؛ او تأکید کرد مسئله اصلی نحوه مواجهه با ناهنجاری‌هاست، نه بزرگ‌نمایی آن‌ها.
پزشکیان در جلسه هیئت دولت با انتقاد از برخوردهای هیجانی نسبت به ماراتن کیش گفت مردم با مشکلات جدی معیشتی و اداری روبه‌رو هستند اما برخی تنها روی یک ناهنجاری کوچک تمرکز می‌کنند. او خواستار پرهیز از محدودیت‌سازی و ارائه گزارش دقیق درباره این رویداد شد.
در شرایطی که وضعیت کشور به بغرنج ترین حالت خود در چهل سال گذشته رسیده و رسیدن به توافق، برداشتنِ سایه‌ی تحریم، حل معمای اف.ای.تی.اف و نظایر آن و ورود به عرصه‌ی عادی منطقه‌ای و جهانی، از نان شب واجب ترند تا خیل مشکلات داخلی را حل کنند، چرا برخی از آقایان خجالت نمی کشند و یک جامعه‌ی 86 میلیون نفری را به اندیشیدن به بدیهیات به ظاهر بی‌اهمیتی مانند آجیل شب یلدا و سیمکارت سیاه و سفید، و چند تار موی زنان وادار می‌کنند؟