قهر برای کنار مردم بودن؟!
این روزها اگر چه جامعه تحت تاثیر اعتراضات مصادره شده‌ی دی ماه است و سایه جنگ بیش از هر زمان دیگری بر سرمان سنگینی می‌کند اما دولت تصمیم گرفته تمام جشنواره‌های هنری فجر به روال سال‌های قبل برگزار شود. در این میان دو دستگی در میان هنرمندان بیش از هر زمان دیگری خودنمایی می‌کند. به خصوص در جشنواره فیلم فجر که گل سر سبد جشنواره‌ها است.
نسیبه پیرایش
این روزها اگر چه جامعه تحت تاثیر اعتراضات مصادره شده‌ی دی ماه است و سایه جنگ بیش از هر زمان دیگری بر سرمان سنگینی می‌کند اما دولت تصمیم گرفته تمام جشنواره‌های هنری فجر به روال سال‌های قبل برگزار شود. در این میان دو دستگی در میان هنرمندان بیش از هر زمان دیگری خودنمایی می‌کند. به خصوص در جشنواره فیلم فجر که گل سر سبد جشنواره‌ها است.
در میان هنرمندانی که در کشور هستند و جلای وطن نکرده‌اند، عده‌ای معتقدند که تنها با تحریم جشنواره و عدم حضور در آن می‌توان کنار مردم معترض ایستاد و صدای آنان بود. مثل هومن سیدی که در واکنش به شرایط اخیر کشور و حضور برخی هنرمندان در جشنواره فیلم فجر، پستی در صفحه اینستاگرام خود منتشر و تأکید کرده که هیچ جشنواره، تندیس یا دیده‌شدنی ارزش ایستادن روی سکوت و عبور از جان انسان را ندارد و دیده‌شدن زمانی معنا دارد که همراه با توجه به انسان و رنج او باشد. او نوشت: «سینما وقتی کنار انسان می‌ایستد معنا دارد؛ وقتی از روی او رد می‌شود، دیگر فقط یک تصویر بی‌ارزش است.»
این هنرمند همچنین خاطرنشان کرده که اعتبار هنرمند از ایستادن او در برابر حقیقت و ارزش‌ها ناشی می‌شود، نه از جایی که دعوت شده و هیچ سکویی نمی‌تواند سایه‌ای بر جان انسان بیندازد. سیدی در پایان افزوده که هنر بدون جرأت گفتن «نه» تنها تزئین وضع موجود است و هیچ قاب طلایی نمی‌تواند سکوت در برابر خون را قاب بگیرد.
در مقابل اما عده‌ای معتقدند که راه حل بحران، تحریم نیست. مثل علیرضا معتمدی کارگردان فیلم «دختر پری‌خانوم» که پس از سال‌ها دوری از سینما، امسال در جشنواره حضور دارد و در نشست خبری فیلمش با بیان اینکه جامعه به نقطه‌ای از بی‌چاره بودن رسیده که تصور می‌کند راه نجاتی در پیش نیست، افزود: «من با احترام به همه نظرها، این‌طور فکر نمی‌کنم. معتقدم باید از همه روزنه‌ها، امکانات و واقعیت‌های موجود استفاده کرد، حتی اگر مسیر طولانی و پیچیده باشد.»
او جشنواره فیلم فجر را نه صرفاً محل داوری، بلکه «نمایشگاه تخصصی سینما» توصیف کرد و گفت: «جشنواره فیلم فجر همچنان یکی از معدود فرصت‌های موجود برای نمایش فیلم، تداوم تولید و ارتباط با مخاطب و بدنه سینما هستند.»
البته این دو دستگی تنها در میان هنرمندان داخل کشور نیست و در خارج از کشور هم هنرمندان دو دسته‌اند. هنرمندانی که سفت و سخت در مقابل نظام جمهوری اسلامی ایستاده‌اند و حتی امریکا را تشویق به حمله به کشور می‌کنند و هر گونه مخالفتی را به بدترین شکل ممکن با فحاشی و توهین پاسخ می‌دهند و هنرمندانی که مخالف دخالت خارجی در امور کشور هستند و معتقدند که مردم باید تصمیم گیرنده نهایی در مورد نحوه اداره کشور باشند. مثل گلشیفته فراهانی که در مصاحبه اخیرش گفته:«ترامپ ایران را برای تسویه بدهی‌هایش می‌خواهد.»
فراهانی در واقع به این دو گانه اشاره کرده که میان فشار خارجی و سرنوشت واقعی مردم فاصله‌ای جدی وجود دارد، فاصله‌ای که اغلب در تحلیل‌های سیاسی نادیده گرفته می‌شود. اما همین جملات کافی بود تا هدف توهین و فحاشی سلطنت‌طلبان و موافقان حمله‌ی امریکا، قرار بگیرد.
البته این اوضاع و احوال تنها مختص هنرمندان نیست و متاسفانه کم و بیش در جای جای جامعه دیده می‌شود. اوضاعی که دلسوزان خیلی پیش از این‌ها نسبت به آن هشدار می‌دادند اما کم‌لطفی و بی‌توجهی مدیران و فرصت‌طلبی دشمنان این دو دستگی را بیشتر کرد و حالا در این شرایط بغرنج تاریخی، کشور بیش از همه از این ناحیه ضربه می‌خورد.
در هر حال اما با کمی درایت می‌توان همه وطن‌دوستان ایرانی را زیر نام واحد ایران گرد هم آورد و بیشتر از این اجازه سوء استفاده از اوضاع را به دشمنان و براندازان نداد.
در این میان به نظر می‌رسد راه حل عاقلانه برای هنرمندان، نه قهر و پشت کردن که ایستادن و به نمایندگی از مردم حرف زدن است اگر که واقعا دغدغه، رنج مردم است و هدف، ایستادن در کنار مردم.
نظرات و تجربیات شما
