صفار هرندی و تحریف اصلاح طلبی

عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه

صفار هرندی، وزیر ارشاد دولت نخست احمدی نژاد و از اعضای سپاه پاسداران، به تازگی در سخنانی اصلاح طلبان را به سه دسته تقسیم کرده است: دسته اول کسانی هستند که جمهوری اسلامی را قبول ندارند. دسته ی دوم کسانی اند که جمهوری اسلامی را قبول دارند اما بر این باورند که قانون اساسی باید به طور جدی تغییر کند و دسته ی سوم کسانی هستند که خواستار تغییر قانون اساسی نیستند بلکه می گویند با ارائه ی تفسیری جدیدی از قانون اساسی فعلی می توان اتفاق جدیدی رقم زد.
“اصلاح طلبی” یک مفهوم سیاسی واضح و روشن است و معنای مشخصی دارد. اصلاح طلب کسی است که قانون اساسی را پذیرفته است هر چند که آن را نیازمند اصلاحاتی می داند و پذیرش قانون اساسی مساوی است با پذیرش مشروعیت نظام. به این معنی پذیرش جمهوری اسلامی چیزی بیشتر از پذیرش قانون اساسی نیست. مثلا اگر کسی بگوید من قانون اساسی را قبول دارم اما با مشی سیاسی هرندی یا شریعتمداری یا رضایی و قالیباف و امثال آنها مخالف هستم، نمی توان او را متهم کرد که از جمهوری اسلامی گذر کرده است.
علاوه بر آن، اگر کسی اصلا جمهوری اسلامی را قبول نداشته باشد دیگر نمی توان به او اصلاح طلب گفت، حتی اگر سابق بر این به اصلاحات اعتقاد داشته است. فقط خدا می داند که صفار هرندی چه مقصودی از تحریف این اصطلاح دارد.
کیهان به تازگی در مطلبی نوشته است: تحریف یکی از ترفندهای عملیات روانی برای تغییر مفهوم و معنای اصلی واقعیت هاست. حال باید دید هدف هرندی از اجرای این ترفند چیست.
روزنامه جوان در گزارش مفصلی که از سخنرانی او ارائه داده، نوشته است که “این تقسیم بندی از نظر سیاسی مهم است زیرا هرندی ظاهرا دارد یک منطقه ی مجاز برای اصلاح را به رسمیت می شناسد” و ادامه می دهد که “هرندی در واقع نمی گوید که اصلاح طلبان باید کنار گذاشته شوند” و از قول او نقل می کند که “بخشی از اصلاح طلبان می توانند در پروژه ی اصلاح حضور داشته باشند”.
به نظر می رسد نویسنده ی روزنامه ی جوان و خود آقای هرندی فراموش کرده اند به این نکته توجه کنند که کسی نمی تواند مشی سیاسی برای ملت تعیین کند یا بگوید چه چیزی می توانید بخواهید و چه چیزی را حق ندارید بخواهید. و آقای هرندی در موقعیتی نیست که برای فعالان سیاسی مجوز فعالیت صادر کند. شاید آنها بهتر است دو سه قدمی عقب بروند و به جای خود باز گردند.
به نظر می رسد او قصد دارد با اجرای ترفند تحریف واژه ی اصلاح طلبی، یک راهی برای خود باز کند تا بتواند خود را و کسانی را که مانند او می اندیشد، به جای اصلاح طلب جا بزند. چون حرف هایی که اصلاح طلبان می زنند، مخاطب بیشتری دارد و بیشتر از آرای خشک و تند کسانی مانند هرندی مورد پذیرش جامعه قرار می گیرد، او تلاش می کند از طریق بازی با عبارات و پیچاندن حرف ها، در میان مردم جایی برای خود باز کند.
مثل احمدی نژاد که به شیوه ای پوپولیستی با واژه ی “مردم” بازی می کرد تا به مخاطب بقبولاند که تنها به دنبال تامین خواسته های مردم است و تنها برای رضای مردم کار می کند.
و اصول گرایان همچنان به پیروی از سیاست های پوپولیستی او، گاهی از عبارت “مردم” و گاهی از عبارت “مردم مبعوث شده” استفاده می کنند و وانمود می کنند نمایندگان مردم هستند. مثل جلیلی که چنان صحبت می کند انگار منتخب و محبوب ملت او بوده. اما واقعیت این است که او، اصول گرایان و پایداری چی ها همه ی توان خود را گذاشتند تا او در انتخابات پیروز شود، به خصوص آن که اصلاح طلبان هم چندان تلاشی نکردند و خیلی هم مطمئن نبودند که چه کار می کنند اما باز در مقابل این حریف خسته و بی جان هم نتوانست کاری از پیش ببرد.
یا مثل محسن رضایی که سه چهار دوره ای تلاش کرد تا رئیس جمهور شود اما حتی نتوانست دوم شود. با این حال از گردش روزگار حالا دبیر شعام شده و اوست که برای مملکت تصمیم می گیرد.