شکاف در ساختار سیاسی کشور؟؟؟

نسیبه پیرایش

در تازه‌ترین اظهارات دونالد ترامپ رئیس‌جمهوری ایالات متحده، وضعیت سیاسی داخل ایران را «آشفته» توصیف کرده و مدعی شده که در ساختار سیاسی کشور، شکاف‌هایی میان «تندروها» و «میانه‌روها» وجود دارد و حتی مشخص نیست تصمیم‌گیر نهایی چه کسی است. این سخنان این بار برخلاف دفعات قبل، با واکنشی سریع و هماهنگ در داخل کشور مواجه شد. واکنشی که هم در سطح قوای سه‌گانه و هم در سطح نیروهای مسلح کشورمان بازتاب یافت. «یک خدا، یک رهبر، یک ملت و یک راه»؛ این جمله‌ای است که از شامگاه پنجشنبه به این سو، در پیام‌های طیفی گسترده از مسئولان و چهره‌های سیاسی و نظامی کشور، به ‌صورت مکرر تکرار شده و می‌خواهد وحدت رویه مسئولین در پیشبرد امور را نشان دهد. اما به نظر می رسد که برای خنثی‌سازی نقشهٔ ترامپ، کافی نیست.
در هفته های گذشته و در حین و پس از مذاکرات اسلام آباد، برخی افراد یا گروه‌ها در خیابان، علیه مذاکره یا توافق، موضع گرفته‌اند اما مساله از جایی جدی شده که موضوع از زبان افرادی بازتاب پیدا کرده که مسوولیت رسمی دارند، نماینده مجلس هستند یا در جایگاهی قرار گرفته‌اند که گفته‌های‌شان به عنوان موضع بخشی از حاکمیت تلقی می‌شود. متاسفانه جلوی این افراد گرفته نمی‌شود و برعکس گاهی هم فرصت می‌یابند تا صدایشان را بلندتر کنند. انفعال در برخورد با این افراد است که جامعه و حتی مسئولان را دچار ابهام و دودستگی می‌کند و دشمن را هم متوهم می‌سازد.
در چنین شرایطی، رسانه‌های خارجی از همین مواضع برای القای شکاف و اختلاف بهره می‌برند. به خصوص اینکه در بیشتر موارد صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران که باید در خدمت منافع ملی عمل کند مواضع همین افراد و گروه‌های وابسته به آنها را بازتاب می‌دهد و حتی کار را به جایی رسانده است که مجریان برنامه‌هایش برای سیاست خارجی کشور تعیین تکلیف می‌کنند و آب از آب تکان نمی خورد و مردم باور می‌کنند که اینها مواضع رسمی حکومت هستند.
از همه این‌ها گذشته با خودمان که تعارف نداریم. همه می‌دانند که در میان این افراد که آگاهانه یا ناآگاهانه انسجام کشور را نشانه رفته اند جریان‌هایی هم هستند که نان خود را از اختلاف می‌خورند و شاید هم دستشان با دشمن در یک کاسه است و ایران در بحران را به ایران متحد و یکپارچه و در صلح ترجیح می‌دهند. همان‌هایی که طی سال‌های متمادی هر تلاشی را در کشور برای رسیدن به توافق و شکستن تحریم‌ها مانع بودند و بالاخره کار را به اینجا کشاندند. همین‌ها بزرگترین عامل دودستگی و اختلاف در کشور هستند. همان‌هایی که به قول دکتر شریعتی پوستین وارونه‌ای از دین به تن کرده اند و خود را حق مطلق و شیعه واقعی می‌دانند و هر صدایی در مخالفت با خود را یا با چوب نفاق می‌رانند یا با اتهام کفر و خیانت. از نظر خودشان انقلابی واقعی هستند و حق دارند نظر خود را با فریاد زدن در جامعه بپراکنند. کوچکترین کارشان هم فحش و ناسزا و تهمت است. آبروی افراد را به بازی می گیرند، دلسوزان را خانه نشین می‌کنند و بداندیشان را بر سر کار می‌آروند.
در نهایت باید گفت جنگ هر شری که داشته باشد یک خیر بزرگ برای کشور ما به همراه داشته است و آن نمایان شدن چهره واقعی همین تفرقه افکنان و بدخواهان است و حاکمیت می‌تواند با سیاست رسمی روشن و صریح و اعلام شده برای همیشه از شرارت‌های آنها خلاص شود و راه را برای اعتلای کشور فراهم سازد.