حضور پزشکیان در مجمع عمومی سازمان ملل

عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه

این روزها، بخش های مختلف زندگی مردم کشورمان به مسئله ی جنگ گره خورده است. جنگی که مشخص نیست آیا تمام شده است یا نه. در این میان، نشست سالانه ی مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک برگزار می شود.
رسانه های ایرانی معتقدند رئیس جمهور کشورمان باید از فرصت حضور در این نشست و سخنرانی در آن برای رساندن صدای مظلومیت ایران استفاده کند و جنایات امریکا را در میناب، سیریک و لامرد افشا کند. پزشکیان پیش از سفر خود به نیویورک بار دیگر تاکید کرد که امریکا در میانه مذاکرات به ایران حمله کرده و این امریکا بوده که مفاد تفاهم نامه اسلام آباد را نقض کرده است. این موضع گیری می تواند با اعلام آمادگی ایران برای بازگشت به تفاهم نامه، پایان دائمی و قطعی جنگ و بازگشت صلح به کشورمان و به منطقه خاورمیانه همراه شود.
برخی رسانه های تندرو نگران هستند که موضع رسمی پزشکیان در سازمان ملل با موضع خودشان تفاوت داشته باشد و از این رو به رئیس جمهور توصیه می کنند که صرفا در خصوص جنایاتی که امریکا در ایران مرتکب شده است صحبت کند. اما این دسته باید توجه کنند که رئیس جمهور می تواند هم جنایات امریکا را فاش کند و هم از خواست ایران برای پایان جنگ سخن بگوید و این دو منافاتی با یکدیگر ندارند. ممکن است پزشکیان به خواندن متنی که برای او نوشته اند، قناعت کند اما دیدار میان روسای جمهور و وزیران خارجه ی کشورهای مختلف که هم اکنون در نیویورک حضور دارند، می تواند زمینه ای برای شکل گیری گفت و گوی مستقیم و مذاکره میان دولت مردان فراهم آورد و ایران را از بلاتکلیفی مزمنی که به آن دچار شده است، نجات دهد. هر چند برخی تندورها حتی پیش از سفر او به امریکا، از لزوم نظارت بر عملکرد او و کنترل موضع گیری های او سخن می گفتند، گویی فراموش کرده اند که مطابق قانون اساسی، رئیس جمهور پس از مقام رهبری، عالی ترین مقام سیاسی کشور است و دیگران باید از تصمیمات او پیروی کنند نه اینکه اعمال و رفتار او را کنترل کنند و به او امر و نهی کنند.
به نظر می رسد بخشی از بدنه ی نظام از تصمیماتی که رئیس جمهور و شورای عالی امنیت ملی برای تامین منافع مردم ایران می گیرند، پیروی نمی کنند و دست به اقداماتی می زنند که عملا قدرت مشروع رئیس جمهور را زیر سوال می برد و این پرسش را پیش می کشد که اگر پزشکیان تصمیمی برای کشور بگیرد، قدرت لازم برای عمل به آن را دارد یا آنکه کسانی در ایران هستند که به جای او برای کشور تصمیم می گیرند. به نظر می رسد این اتفاقی است که در خصوص تفاهم نامه ی اسلام آباد نیز افتاد. با اینکه این تفاهم نامه به امضای رسمی رئیس جمهور دو کشور ایران و امریکا رسیده بود اما برخی تندروهای داخلی گفتند امضای رئیس جمهور امریکا ارزشی برای آنها ندارد اما این دسته با این موضع گیری عملا امضای رئیس جمهور ایران را نیز بی اعتبار کردند.