اصلاح طلبان و سیاست تسلیم و رضا

عاطفه پیرایش، دانشجوی دکتری فلسفه
پس از آن که ایران و آمریکا برای گذر از جنگ، تفاهم نامه ای را به صورت مجازی امضا کردند، برخی از چهره های اصلاح طلب که مدتی بود در سکوتی سیاسی به سر می بردند، به این خبر واکنش نشان دادند و از عزم نظام برای حل اختلافات استقبال کردند. در این رابطه سید محمد خاتمی گفته است که امروز باید از مذاکرات حمایت کرد. در نظر او، در دو ماه گذشته نیازی به حمایت از مذاکرات وجود نداشته اما اکنون، این نیاز پدید آمده است که اصلاح طلبان نیز به نوبه ی خود از مذاکرات حمایت کنند.
این چنین موضع گیری های رهبر جبهه ی اصلاحات همیشه با تاخیر صورت می پذیرد. او آموخته که تنها پس از پایان نمایش، به روی صحنه بیاید و تنها برای لحظه ای نگاه ها را به سوی خود جلب کند. او احتمالاً پس از این دوباره به کنج عزلت بازخواهد گشت و منتظر خواهد ماند تا ببیند مسئولان کشور در دور بعدی مذاکرات چه خواهند کرد و اگر این مذاکرات نیز نتیجه بخش باشد، شرایط به قدری برای او مساعد خواهد شد که بتواند بگوید اکنون زمان اصلاحات فرا رسیده است. باید دید حال که رهبر جبهه ی اصلاحات سرانجام شرایط را برای فعالیت سیاسی به قدر کافی بی خطر یافته است، آیا سایر اعضای این جبهه نیز دست از انفعال برخواهند داشت.
بیش از یک دهه پیش، آمریکا از برجام خارج شد اما حالا سرانجام به نقطه ای رسیده است که به تفاهمی همانند برجام رضایت دهد. اصلاح طلبان نمی خواهند نظام را از توافق بترسانند و باعث فرار آن از میز مذاکره شوند. از این رو، از عقلانیت نظام تعریف و تمجید می کنند و از پیروزی می گویند.
مایه ی خوشحالی است که ایرانیان موفق شدند از تمامیت ارضی خود حفاظت کنند، در مقابل خواسته های دشمنان بایستند و مانع پیش روی دشمن شوند و به پیروزی دست یابند اما باید به این پرسش پاسخ داد که چرا ایران پیش از جنگ نمی توانست به توافقی که اکنون حاصل شده است، دست یابد؟ موضع ایران در مقابل امریکا هیچ پیشرفتی نسبت به دوره ی پیش از جنگ نداشته است. هر چند ما موفق شدیم تنگه ی هرمز را ببندیم اما پس از آنکه امریکا تصمیم به محاصره ی دریایی کشورمان گرفت، با گشودن تنگه در ازای رفع محاصره موافقت کردیم.
در هر حال، اصلاح طلبان موفق شدند با توسل به سیاست تسلیم و رضا، از این مهلکه نیز جان سالم به در برند و اینک در حال متقاعد کردن سایر بخش های نظام هستند.
هر چند سوال های بی جواب بسیاری باقی مانده است که هیچ کس نمی تواند به آنها پاسخ دهد. به نظر می رسد این بار برخلاف جنگ دوازده روزه، میانه رو ها منتظر قدردانی نظام نخواهند ماند و اراده ی خود محقق خواهند ساخت.