ساغر(فصل پنجم- قسمت بیست و یکم)

سعیده پیرایش
… وقتی درِ ماشین را باز کردند، ساغر نگرانِ مسیرِ نسبتاً طولانی‌ای بود که باید در سکوت بگذرد.
کمال اما به این فکر می‌کرد که باید حرفی برای گفتن پیدا کند.
به ‌محض این‌که نشست، گفت: میشه حرف بزنیم؟
ساغر متعجب نگاهش کرد. لبخندش را ـ که داشت بزرگ‌تر می‌شد ـ کنترل کرد و گفت: بله!
هر دو خندیدند.
اما کمی بعد، باز همان سکوت برگشت.
کمال در حالی که نگاهش بین فرمان و جاده در رفت‌ و آمد بود، ناگهان گفت: آها… شما اهل ورزش هستین؟
ساغر خندید: بله هستم. قبلا گفته بودم که باشگاه می رم.
– بله میدونم. ایروبیک هفته ای دو بار.
ساغر با خنده و متعجب پرسید: پس چرا دوباره می پرسین؟
– چیز دیگه ای به ذهنم نرسید که باهاش حرف رو شروع کنم.
ساغر با خنده سری تکان داد و چیزی نگفت.
– خب دیگه چه خبر؟
ساغر بیشتر خندید: سلامتی! شما چه خبر؟
– آهان حالا شد. سلامتی! خبر خاصی نیست.
صدای خنده ی هر دو در ماشین پیچید.
کمال برای چند لحظه سرفه‌ای کرد، انگار بخواد خنده‌اش را قورت بدهد و قیافه‌اش را جدی کند بعد ادامه داد: از محمد بگین. موتور دوست داره؟
– بله پسره دیگه. احتمالا دوست داره. ولی راستش تاحالا براش موتور اسباب بازی نخریدم همیشه ماشین میخرم.
– ای بابا کم کاری کردین که. عیب نداره خودم با دنیای موتور آشناش می کنم.
ساغر لبخند پررنگی زد: دستتون درد نکنه! ولی من زیاد راضی نیستم این چیزا خطرناکن!
– اولا پس من چیم؟ مواظبم! دوما زیادم خطرناک نیست
ساغر صورتش را به یک طرف کج کرد. یک ابرو را بالا داد و بدون حرفی کمال را نگاه کرد.
کمال خندید و بعد از چند لحظه دوباره پرسید: دیگه چه خبر؟
این جمله برای ساغر خیلی خنده‌دار شده بود؛ هر وقت آن را می‌شنید، بی‌اختیار از ته دل می‌خندید. کمی بعد، وقتی خنده‌اش فروکش کرد، لپش را از داخل گاز گرفت و قیافه‌ای جدی به خود گرفت.
تمام اعتماد به ‌نفسش را جمع کرد و در حالی که با دستانش بازی می‌کرد گفت:
ـ ببینید… من یه ‌کمی استرس دارم در مورد ازدواج. قبلاً اشتباه کردم و الان تا وقتی کاملاً مطمئن نشم، نمی‌تونم این کار رو انجام بدم. مخصوصاً که الان تنها نیستم و پای بچه‌م هم وسطه. نمی‌دونم این حرف‌هام رو چطور تفسیر می‌کنین، ولی من باید مطمئن بشم که ما به درد هم می‌خوریم. ادامه دارد