عزل رئیس جمهور برای فرار از زندان
پس از هیاهویی که حمید رسایی و هم فکرانش به راه انداختند تا شاید در حکم ده ماه زندان او تجدید نظری صورت گیرد — و در این میان، رئیس قوه قضاییه سیبل حملاتشان بود — حالا نوبت به رئیس‌جمهور رسیده است.
نسیبه پیرایش
پس از هیاهویی که حمید رسایی و هم فکرانش به راه انداختند تا شاید در حکم ده ماه زندان او تجدید نظری صورت گیرد — و در این میان، رئیس قوه قضاییه سیبل حملاتشان بود — حالا نوبت به رئیس‌جمهور رسیده است.
تجمع اخیر موسوم به «سوپرانقلابی‌ها» با سخنرانی مهری طالبی دارستانی (از مدیران وزارت کار در دولت رئیسی) نه‌تنها با حمله به قوای قضاییه و مجریه همراه شد، بلکه با طرح ادعاهایی از سوی او به شعار «شعار ما عیان است، عزل پزشکیان است!» انجامید. هرچند این فشارها مانع از اجرای حکم قطعی محکومیت رسایی نشد، اما یک پرسش بنیادین را پیش کشید: آیا تقلا برای عزل رئیس‌جمهور، می‌تواند ترمز اجرای یک حکم قضایی را بکشد؟
چطور می‌توان برای حل یک مسئله در دستگاه قضا، کلید پاستور را هدف گرفت؟ آیا این یک گروگان‌گیری سیاسی است یا نشانه آشفتگی در اردوگاه تندروها؟ اگر چه این تاکتیکِ «انتقال بحران از یک سنگر به سنگر دیگر»، برای ناظران سیاست ایران قدری تکراری و نخ‌نما شده است. نگاهی به تاریخ پارلمانی ما نشان می‌دهد که استفاده از ابزارِ «فشار به دولت» برای پیشبرد اهدافِ یک جریان خاص، نسخه‌ای قدیمی است؛ از مجلس هفتم که با طرح «تثبیت قیمت‌ها» عملاً دست‌وپای دولت وقت را بستند، تا مجلس نهم و نمایش‌های «یکشنبه سیاه» که صحن پارلمان را به میدان تسویه‌حساب‌های درون‌گروهی تبدیل کرد. در تمام این موارد، استراتژی یکی بوده: ایجاد هیاهو در پاستور برای منحرف کردن افکار عمومی از مسئله‌ای که در قوه قضاییه یا نهادهای دیگر در جریان است.
اما حالا، این پرسش باقی است که آیا در عصر جدید و با مختصات فعلی، این «خیمه‌شب‌بازی»های سیاسی هنوز هم خریدار دارد؟ یا صرفاً تلاشی است مذبوحانه برای زنده نگه‌داشتن یک گفتمانِ در حال احتضار؟»
نظرات و تجربیات شما
