سرنوشت کشور و جنگی دیگر

عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه

در روزهای و هفته های گذشته برخی از رسانه های تندرو، عملکرد دولت را مورد نقد قرار می دادند و معتقد بودند تلاش دولت برای مذاکره با امریکا و وعده برای بازگشت به تفاهم نامه و حتی رایزنی های وزارت امور خارجه با سایر کشورها، سبب کاهش قیمت نفت در بازار جهانی می شود و به امریکا فرصت می دهد تا نقشه های شوم خود را علیه ایران عملی کند. این در حالی است که پس از رد پیشنهاد ایران برای توافق از جانب رئیس جمهور امریکا، قیمت نفت بار دیگر افزایش یافته است. بدین ترتیب، رئیس جمهور امریکا بیش از دولت مردان ایرانی در جهت خواسته های نیروهای تندروی ایرانی حرکت می کند و خود به دست خود بر خود فشار وارد می آورد. گویی عدو سبب خیر شده!
برخی از نظریه پردازان و تصمیم گیرندگان اصلی کشور بر این باور بودند که اگر ایران به اقدام نظامی علیه کشتی های تجاری در تنگه ی هرمز ادامه دهند، قیمت نفت به طور سرسام آوری افزایش خواهد یافت و این وضعیت امریکا را وادار به عقب نشینی خواهد کرد اما نه قیمت نفت از کنترل خارج شد و نه امریکا تصمیم به عقب نشینی گرفت و در این میان ایران فرصت خود را برای پایان جنگ در موقع مناسب را از دست داد.
گاهی بزرگ ترین خیانت را انسان به خودش می کند. اگر فرد از تشخیص مصلحت خود عاجز باشد، بی آنکه بداند به ضرر خود کار می کند. گاهی انسان بیش از اندازه به خود غره می شود هر چه هست، نظام به سادگی و بی هیچ دلیلی فرصت تفاهم نامه ی اسلام آباد را از دست داد و بعید است که بتواند بار دیگر این فرصت را احیا کند.
مهم ترین امتیاز ایران در این تفاهم نامه این بود که امریکا با امضای آن ناچار می شد مشروعیت و حاکمیت نظام مستقر در ایران را بپذیرد.
یک نگاه به ترکیه و حکومت اردوغان در آن بیاندازید یا وضعیت کشورهای عربی را بررسی کنید. کسی حرف از وضعیت دموکراسی، آزادی خواهی و برگزاری انتخابات آزاد در این کشورها نمی زند. البته در هر کشوری حکومت موافقان و مخالفانی دارد و معترضان در این کشورها نیز سرکوب می شوند اما حکومت در این کشورها با امریکا روابطی جاری و پایدار دارند. این لزوما به این معنی نیست که هر چه امریکا گفت، انجام دهند. به عنوان مثال، ترکیه همچنان از اینکه به تحریم های هوایی امریکا علیه ایران بپیوندد، خودداری می کند اما با امریکا نیز دشمنی نمی کند. از این واقعیت می توان نتیجه گرفت که نظام جمهوری اسلامی نیز می تواند با امریکا به توافق برسد و روابط خود را با آن عادی کند بدون آنکه نیازی به تغییر رویه در سیاست داخلی خود داشته باشد.
اما تندروها و کسانی که رای و نظرشان در ایران بیش از سایرین مورد توجه قرار می گیرد و می توانند خواسته های خود را در کشور به اجرا در بیاورند، به این نکته توجه نمی کنند. مشکل اصلی این است که این دسته صرفا به منافع نظام در داخل کشور توجه نمی کنند، بلکه جایگاه آن در منطقه به عنوان حامی اصلی جبهه ی مقاومت را نیز مد نظر دارند. واقعیت این است که اگر ایران با امریکا به توافق برسد، ناچار است دست از حمایت از نیروهای مقاومت بردارد. بدین ترتیب، به نظر می رسد که روزهای مهمی در انتظار جبهه ی مقاومت و ایران است و سرنوشت کشور را جنگی دیگر تعیین خواهد کرد.