ساغر (فصل ششم- قسمت بیست و سوم)

سعیده پیرایش

…کمال نفس عمیقی کشید: پس چی کار باید بکنم؟
عمو جلال نگاهش کرد؛ مستقیم و دقیق: اول از همه، تکلیف خودت رو روشن کن. نه با من، نه با پدرت، نه با مردم. با خودت.
می‌تونی مسئول یه زن و یه بچه باشی یا نه؟
کمال چیزی نگفت.
عمو ادامه داد: اگر جوابت «نه» است، دیگه نرو جلو. حتی برای دل‌سوزی. حتی برای عذاب وجدان. برو، محترمانه تمومش کن و پایش هم بایست.
ولی اگه جوابت «آره» است، بدون آسان نیست. نه محمد از فردا دوستت خواهد داشت، نه ساغر آرام می‌شود. باید وقت بگذاری، کمک بگیری، حتی اگر لازم شد عقب‌گرد کنی اما فرار نکنی.
کمال سر بلند کرد: کمک؟ چه کمکی؟
عمو گفت: روانشناس کودک. مشاور خانواده. این چیزا ننگ نیست. ننگ اینه که وسط راه جا بزنی بعد بگی من نیت بد نداشتم.
چند ثانیه سکوت افتاد.
بعد عمو جلال گفت: اما یه شرط داره.
کمال با دقت نگاهش کرد.
اگر می‌خوای برگردی، نه با حلقه، نه با گریه، نه با خواهش. اول باید بری پیش ساغر و فقط گوش بدی. دفاع نکنی. توضیح ندی. بگذاری هرچی تو دلش هست بگه.
بعدش بگی: «من هنوز مطمئن نیستم، ولی می‌خوام تلاش کنم. اگه اجازه بدی، با برنامه و کمک.»
کمال آرام پرسید: اگه نخواست؟
عمو شانه بالا انداخت: حقشه. اون زن هم انتخاب داره. این زندگی قراره سه نفره باشه، نه دو تا آدم و یه بچه‌ی قربانی.
کمال دوباره سرش را پایین انداخت. صدایش آهسته بود: من ترسیدم… از این که خرابش کنم.
عمو جلال نرم‌تر شد: هر مردی قبل از خراب کردن، یه بار می‌ترسه. فرق مرد بالغ با بچه اینه که اولی با ترسش تصمیم می‌گیره، دومی فرار می‌کنه.
تسبیح دوباره در دست عمو جلال به حرکت افتاد.
حالا برو فکر کن. نه امشب، نه فردا. ولی طولش نده. کش دادنِ بلاتکلیفی ظلمِ مضاعفه.
کمال آهسته گفت: یعنی هنوز دیر نشده؟
عمو جلال نگاهش کرد:
دیر نشده اگر هنوز جرأت داری بری و مسئول حرفت بمونی.
ولی بدون، این بار اگر رفتی، راه برگشت بدون هزینه نیست.
کمال نفس عمیقی کشید. برای اولین بار بعد از چند روز، ذهنش شلوغ نبود.
فقط یک سؤال مانده بود؛ سخت، اما شفاف: «می‌مانم و می‌سازم، یا می‌گذارم و می‌روم؟»
ادامه دارد