بالاخره مسئولان به وفاق رسیدند!

پس از جنگ دوازده روزه که مسئولان و مقامات از هر دسته و جناحی متفق‌القول بر وحدت و یکپارچگی تاکید می‌کردند تا امروز که دعواهای سیاسی و جناحی میان مسئولان به اوج خود رسیده و بازار افشاگری‌ها حسابی داغ است زمان زیادی نمی‌گذرد. این یکی آن یکی را به فساد مالی متهم می‌کند و آن یکی این یکی را به جاسوسی برای سیا و موساد. حتی در جاهایی کار به فحاشی هم رسیده است. اما هیچ نهاد و موسسه و قوه و وزارت و حتی بزرگتری هم وجود ندارد تا به این همه پرده‌دری خاتمه دهد. در این میان مردم که مشکلات اقتصادی و معیشتی هر روز عده بیشتری از آنان را درگیر می‌‌کند، هاج و واج مانده‌اند با روانی فرسوده و متاثر از این همه بداخلاقی. در حالی که قضاوت‌هایشان را از قبل کرده‌اند.
سال‌ها است که فشار تحریم‌های بین‌المللی، اقتصاد و صادرات و تولید ما را فلج کرده، در برابر تغییرات اقلیمی و خشک سالی و مشکلات زیست محیطی هم قرار گرفته‌ایم. بیکاری و مهاجرت بیداد می‌کند، کمبود برق و گاز و فرسودگی زیرساخت‌های حمل و نقل و بهداشت و آموزش هم هست، در نظام سیاسی انتخاباتی‌مان هم مشکل داریم، مشارکت مردم در انتخابات به شدت پایین آمده و این عدم مشارکت در کنار انتقادات و مطالبات بر زمین مانده و فیلترینگ و یک بام و دو هوا موجب کاهش اعتماد و مشروعیت شده، نظام بانکداری و بازار بورسمان مشکل جدی دارد، تورم و ابهام درباره‌ی آینده نیز باعث شده هر نوع سرمایه گذاری و تولید و خرید و فروش با عدم قطعیت روبرو شود و در واقع ما عملا انباشتِ بحران داریم.
اما رئیس‌جمهورمان هم برای این همه بحران برنامه‌ای ندارد. او در ابتدا با شعار وفاق به میدان آمد اما حالا هفته‌ای دوسه‌بار می‌گوید که قصدی برای ریاست‌جمهوری نداشته است. رویکردی رندانه که با آن نه او و نه معاونین و مشاورینش، عملا چیزی را گردن نگیرند! آنها به زبانِ بی‌زبانی این پیام را منتقل می‌کنند که نه اهل دعوا هستند، نه اهل تصمیمات سخت. پزشکیان نه تنها اهل تصمیمات سخت نیست، بلکه خودش هم گاهی می‌آید می‌نشیند روی نیمکت شهروندان و مانند آنها حرف می‌زند و مطالبه می‌کند! تا به مردمی که او را برگزیده‌اند نشان دهد که مشکلات را می‌شناسد و همراه آنها است. غافل از اینکه مردم دیگر از شنیدن مشکلاتشان خسته شده‌اند.
در این میان اوضاع مجلس از این هم خرابتر است. مردم از مجلسی که حالا دیگر تبدیل به صحنه‌ای برای دعواهای سیاسی و جناحی و شاید حتی شخصی افرادی تبدیل شده که پشتوانه شان چند درصد رایی است که در انتخابات غیرمشارکتی به دست آورده اند و حالا فحاشی را هم به یک رویه روزمره در جلسات خود تبدیل کرده‌اند، هیچ انتظاری ندارند.
بزرگان و ریش سفیدان هم که یا عافیت‌طلب شده‌اند و کنج عزلت اختیار کرده‌اند یا هم که اگر هنوز دستی بر آتش دارند، آن قدر به امورات خویش مشغولند که یادشان رفته بزرگتری کنند و با نهیبی یا توپ و تشری، به این همه خاتمه دهند.
در هر حال به نظر می‌رسد که مسئولان محترم اگر نه در جهت پیشرفت و آبادانی که در مسیر نابودی این آب و خاک به وفاق و همدلی رسیده‌اند و تصمیم دارند تا پای بیگانگان را به کشور باز نکرده‌اند و با چشمان خود تکه و پاره شدن این ملک را ندیده اند از هیچ کوششی دریغ نکنند.