سرنوشت چهار خلبان قهرمان و نمک بر زخم ایرانیان

نسیبه پیرایش

اخیرا امیر دریادار حبیب‌الله سیاری، رییس ستاد ارتش در مصاحبه با محمدرضا شهیدی‌فرد در برنامه من ایرانم، گفته که پس از حمله نیروی هوایی ارتش – در دهم اسفند 1404- به پایگاه آمریکا در قطر هنوز از سرنوشت خلبانان سوخو 24 آگاهی نداریم. او تاکید می‌کند که «این را می‌گویم چون هنوز از سرنوشت آنها اطلاعی نداریم. چهار دلیرمرد رفتند و حماسه آفریدند.»
به همین سادگی هیچ اطلاعی نداریم و تمام؟ مگر می‌شود این میزان از بی خیالی؟
دریادار می‌گوید: «این‌ها خلبانان دو فروند بمب افکن سوخو 24 فنسر ارتش بودند و از پایگاه هوایی شیراز و در ارتفاع پایین برای بمباران پایگاه العدید به پرواز درآمدند و در 30 کیلومتری هدف، توسط جنگندهای اف 15 قطری رهگیری شدند. مشخص نیست این خلبانان موفق به ایجکت شده‌اند یا به شهادت رسیدند.»
هنوز یادمان نرفته است که امریکا برای نجات جان خلبانانش چه تقلایی می‌کرد. ارتش ایالات متحده پس از سرنگونی یک فروند جنگنده در آسمان ایران عملیات گسترده‌ای برای جستجو و نجات خلبان‌های این جنگنده انجام داد و در این راه متحمل تلفات و خسارات زیادی شد. خساراتی که کلش ریپورت آنها را این گونه برشمرد:
انهدام یک جنگنده F-۱۵E Strike Eagle، آسیب به دو فروند بالگرد HH-۶۰ helicopters، انهدام یک بالگرد بوئینگ MH-۶ Little Bird، انهدام یک فروند هواپیمای A-۱۰ Thunderbolt II، انهدام دو فروند هواپیمای ترابری C-۱۳۰ Hercules، انهدام دو پهپاد MQ-۹ Reapers. اما در نهایت ارتش امریکا اعلام کرد که خلبانان را نجات داده است.
تازه همین چند روز پیش بود که امریکا به تلافی حمله به بالگرد متجاوزش، حملات سنگینی علیه زیرساخت‌های چند شهر جنوبی کشورمان انجام داد و در نهایت اعلام کرد که چون خلبانانش زنده بودند و نجات یافته‌اند، حملاتش را ادامه نمی‌دهد.
این در حالی است که فرماندهان ما در ایران به راحتی اعلام می‌کنند که هیچ اطلاعی از سرنوشت خلبانانمان ندارند. نمی‌دانند فرزندان قهرمان وطن، شهید شده‌اند یا اسیر هستند. فقط می‌دانند که نیستند. این یعنی هیچ تلاشی برای پیدا کردن آنها انجام نشده است. شگفت آنکه تازه پس از چند ماه، خبر آن را اعلام می‌کنند که نه تنها دردی را دوا نمی‌کند بلکه بر زخم‌ها نمک می‌پاشد.
اکنون در کنار ابراز همدردی عمیق با خانواده‌های این چهار قهرمان، پرسش اساسی این است که چرا هیچ تلاشی برای یافتن خلبانان انجام نشده است؟ و مهم‌تر اینکه چرا تا به امروز در این مورد اطلاع‌رسانی صورت نگرفته است؟ این سکوت طولانی و عدم اطلاع‌رسانی شفاف، در حالی که جان فرزندان این ملت در میان است نه تنها دل خانواده‌های چشم انتظار را خونین‌تر می‌کند بلکه موجب خدشه‌دار شدن اعتماد عمومی و زیر سوال رفتن صداقت و کارآمدی نهادهای مسئول در جمهوری اسلامی ایران می‌شود.