وقتی افراطیون ثبات کشور را نشانه می گیرند
از روزی که آتشبس میان ایران و آمریکا برقرار و روند مذاکرات صلح جدیتر شد مشخص بود که جریانهایی در کشور تاب تحمل چنین پیشرفتی را نخواهند داشت.
نسیبه پیرایش
از روزی که آتشبس میان ایران و آمریکا برقرار و روند مذاکرات صلح جدیتر شد مشخص بود که جریانهایی در کشور تاب تحمل چنین پیشرفتی را نخواهند داشت.
اکنون که این مذاکرات به نتیجه رسیده و طرفین در ژنو برای ادامه رایزنیها گرد هم آمدهاند، شاهد شدت گرفتن حملات سازمان یافته علیه تیم مذاکرهکننده، دولت و روند توافق هستیم؛ حملاتی که به تهدید مستقیم جانی علیه رئیس جمهور کشیده شده است.
مداح اهل شهرری، محمدعلی بخشی، اخیرا در مجلس عزاداری اباعبدا… با ادبیاتی تکاندهنده خطاب به مسعود پزشکیان گفته: «آقای رئیسجمهور اگر شروط رهبری محقق نشه، ما میدانیم و تیغ و حلقوم شما. پدرت رو درمیاریم!»
اگرچه این گستاخی بیپروا بلافاصله با واکنش تند دفتر رئیسجمهور مواجه شد و سید مهدی طباطبایی، در یادداشتی تند نوشت: «خاک بر دهانش باد کسی که در ظاهر مقدس، کاری میکند که پسند دشمن است. فرد گستاخی، رئیسجمهور شجاع و جانفدا را به قتل تهدید کرده است. برخورد قاطع و قانونی با عناصر مشکوک، خودسر و متجاسری که جرأت میکنند به دومین مقام کشور و منتخب ملت چنین بیپروا اهانت کنند وظیفه مسئولان ذیربط است.»
اما تا به این لحظه سکوت قابل تامل و معناداری از سوی قوه قضاییه دیده میشود. نهادی که اساسا باید اولین واکنشدهنده به چنین تهدید علنی به قتل عالیترین مقام اجرایی کشور باشد. این سکوت فضای مجازی را به صحنه اعتراض گسترده کاربران به این ادبیات «داعشیگونه» تبدیل کرد و مداح گستاخ در توضیحی بدون عذرخواهی تلاش کرد تا از زیر بار مسئولیت تهدید شانه خالی کند و مدعی شد: «این یک صحبتی در حد روشنگری و بیان احساسات بود و اصلا بحث تهدید مطرح نبود!» جالب آنکه معاون سیاسی وزیر کشور نیز در واکنش به این تهدید آن را «شوخی: خواند.
اما تا جایی که نگارنده سراغ دارد، در هیچ بیان احساساتی در ملا عام، سخن از قتل و چاقوکشی به میان نمیآید و هیچ کسی هم تهدید به قتل را شوخی تلقی نمیکند. در هر کجای دنیا که چنین شوخیای – نه با رئیسجمهور که با یک فرد عادی- بشود، فرد مرتکب را فورا به مراجع قضایی و درمانی ارجاع میدهند.
این رویه تنها به مداحان محدود نمی شود، نمایندگان سوپر انقلابی مجلس، امروز میداندار مقابله با اراده ملی شدهاند. در تازهترین مورد سید محمود نبویان یکی از همین نمایندگان، با حضور در صداوسیما به قرائت بخشی از نامههایی «به کلی سری» منسوب به رهبری پرداخت. نبویان با انتخاب گزینشی و حذف عامدانهی بخشهایی از این نامهها و مکاتبات، نقلقولهایی ناقص و تقطیع شده را در تلویزیون منعکس کرد. گرچه این برنامهی سازماندهی یکباره از آنتن زنده حذف و «قطع» شد، اما چگونگی دسترسی او به این نامههای محرمانه که مسبوق به سابقه بوده، پرسش های جدی را مطرح میکند و مستلزم ورود نهادهای نظارتی است. تمام این وقایع نشان میدهد که جریان افراط، توافق را همارز با پایان حیات سیاسی خود میبیند و حاضر است تا ثبات کشور را فدای منافع جناحی کند. اما سیاستمداران ملی، نباید از این هیاهوهای سیاسی کوتاه مدت، هراسی به دل راه دهند و گامی عقب بنشینند. خصوصا اکنون که مشخص شده که فرق میکند چه کسی رئیسجمهور باشد و مشخصا رئیسجمهور فردی دست و پا بسته در ساختار حاکمیت کشور و تدارکاتچی نیست، زمان، زمان دفاع بیلکنت از منافع ملی ایران است.
نظرات و تجربیات شما
