هیچ ایرانی هیچ گاه وطن خود را رها نخواهد کرد
رویدادهای چند روز اخیر، از محاصره ی دریایی ایران به دست امریکا تا باز شدن یک شبه ی تنگه ی هرمز و بسته شدن مجدد آن، شلیک نیروی دریایی ایران به سوی کشتی هایی که قصد عبور از تنگه را با کسب مجوز از سوی ایران داشتند تا توقف نفت کش چینی که با سروصدای بسیار از تنگه ی هرمز گذشته بود، همگی خبر از افزایش تنش ها و احتمال شروع مجدد جنگ پس از پایان مهلت دو هفته ای آتش بس می دهند.
عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه
رویدادهای چند روز اخیر، از محاصره ی دریایی ایران به دست امریکا تا باز شدن یک شبه ی تنگه ی هرمز و بسته شدن مجدد آن، شلیک نیروی دریایی ایران به سوی کشتی هایی که قصد عبور از تنگه را با کسب مجوز از سوی ایران داشتند تا توقف نفت کش چینی که با سروصدای بسیار از تنگه ی هرمز گذشته بود، همگی خبر از افزایش تنش ها و احتمال شروع مجدد جنگ پس از پایان مهلت دو هفته ای آتش بس می دهند. در این میان نشانه هایی از وجود اختلافات داخلی در نظام، تحلیل گران را به تامل واداشته است. هرچند پیش از این نیز اختلاف و چند دستگی در قبال امریکا در میان بخش های مختلف نظام وجود داشت اما اختلافات اخیر از این جهت منحصر به فرد است که این بار درگیری ها نه میان دو جناح رقیب اصلاح طلب و اصول گرا، بلکه درون یک جناح واحد اتفاق افتاده است و دلواپسان سابق خود به عوامل ایجاد دلواپسی بدل شده اند.
در این میان، رئیس جمهور بار دیگر، شاید برای هزارمین بار، بر اهمیت حفظ وحدت و انسجام تاکید کرده است اما مشکل این است که گوش کسی به حرف های او بدهکار نیست. برخی پزشکیان را در عرصه ی سیاست ایران مردی میانه رو می دانند و امیدوارند او علی رغم آنکه توان ایستادگی در مقابل نیروهای تندروی نظام را ندارد، حداقل با ایشان هم عقیده و هم نظر نیز نباشد. هر چند او از هرگونه اظهار نظر در مورد مسئله ی جنگ و مذاکره با امریکا خودداری می کند. در چنین شرایطی، اینکه او واقعا چه فکری می کند کمتر اهمیت دارد و اینکه او چه کار می کند، یا در واقع چه کارهایی نمی کند، بیشتر مورد توجه است. به نظر می رسد او ترجیح می دهد پشت نقاب وحدت و انسجام مخفی شود.
این روزها اوضاع مملکت به نحوی شده است که آدمی گمان می کند مجریان درجه چندم صدا و سیما که پیش از جنگ کسی آنها را نمی شناخت و تحلیل گران این رسانه که مشخص نیست دقیقا از کجا آمده اند و تخصصشان چیست، بیشتر از رئیس جمهور قانونی مملکت و وزرای او بر سیاست کشور اثر می گذارند. در حالی که بیانیه رسمی وزیر امور خارجه به هیچ شمرده می شود، خواست کسانی که چند شبی به خیابان آمده و معلوم نیست به چه دلیل گمان می کنند می توانند همه ملت ایران را نمایندگی کنند، ارجحیت یافته است.
اما واقعیت این است که خواست این مردم نیز برای مسئولان نظام اهمیتی ندارد بلکه ایشان صرفا از این عده به عنوان ابزاری برای مشروعیت بخشیدن به اقدامات خود استفاده می کنند و این عده به هوای آنکه تافته ی جدا بافته ای هستند و مبعوث شده اند تا بر سایر مردم سروری کنند، بی محابا جرئت می کنند خود را همه ی مردم ایران بنامند، در حالی که ایشان صرفا بخشی از مردم هستند. این کاملا محتمل است که بخشی دیگر از مردم ایران، اساسا با این جنگ مخالف باشند و ترجیح بدهند که جنگ هر چه زودتر خاتمه یابد و برخی دیگر همانند دوران پیش از جنگ نسبت به عملکرد نظام معترض بوده و آن را محل نقد بدانند. اما صدا و سیما حاضر نیست با این دسته نیز صحبت کند و به ایشان نیز تریبونی بدهد.
به خاطر دارید که پیش از جنگ، لایه های مختلف نظام از دولت گرفته تا مجلس، از ضرورت شنیدن صدای مخالف در جامعه می گفتند و این کار را تنها راه حل بحران های اجتماعی همانند آنچه در دی ماه سال پیش گذشت، می دانستند. اما برخلاف آن اظهار نظرهای روشن اندیشانه، امروز جمهوری اسلامی مردم ایران را که زیر سایه ی جنگ زندگی خود را در خطر ویرانی می بینند اما حاضر نیستند وطن خویش را رها کنند، به عامل بیگانه بودن متهم می کند و خود را محق می داند که حتی در میانه ی جنگ نیز از آزار و اذیت ایشان دریغ نکند، صرفا به این دلیل که به یک جناح خاص تعلق ندارند. در همین راستا عده ای زبان به تهدید گشوده اند که نظام باید همه ی کسانی را که با آن مخالف هستند، حذف کند اما نمی شود مردم را به صرف اعتراض یا انتقاد از حکومت حذف کرد. ایران وطن ماست و هیچ ایرانی هیچ گاه وطن خود را رها نخواهد کرد.
نظرات و تجربیات شما
