همه ی ایران عزادار است

عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه

همه ی ایران عزادار است. یک ماه پس از فاجعه، هنوز گمانه زنی ها در مورد تعداد کشته شدگان، زخمی ها و بازداشتی های اعتراضات اخیر ادامه دارد؛ اعتراضاتی که دولت وعده داده بود از آن حمایت خواهد کرد. در واکنش به فجایعی که در دی ماه گذشته اتفاق افتاد، بسیاری از ورزشکاران کشورمان، به یاد ورزشکارانی که در راه میهن فدا شده اند، از تیم های ملی کناره گیری کردند، هرچند وزارت ورزش نسبت به آن بی تفاوت مانده است. برخی از هنرمندان از حضور در جشنواره ی فجر امتناع کردند و برخی دیگر اعلام کردند که از فعالیت هنری کناره گیری کرده اند. هنرمندان بسیاری از صنف های مختلف در جریان اعتراضات جان خود را از دست داده اند. دانشجویان دانشگاه های علوم پزشکی در سراسر کشور، امتحانات پایان ترم را تحریم کردند و در حمایت از دانشجویان بازداشتی اقدام به تحصن در دانشگاه ها کردند، هر چند مسئولین دانشگاه در مورد دانشجویانی که جان خود را از دست داده اند، سکوت کرده اند.
علی رغم واکنش های مردمی گسترده، هیچ کدام از اعضای دولت استعفا نداده اند و هیچ کدام از نمایندگان مجلس در مورد فجایعی که در کشور ما رخ داده است، نطقی نکرده اند. نمایندگان مجلس نه تحصنی کرده و نه حتی بیانیه ای منتشر کرده اند. گویی نمایندگان مردم در دولت و مجلس کشتار دست کم 3000 ایرانی را به سادگی فراموش کرده اند، این در حالی است که برخی آمار ایرانی هایی که در 18 و 19 دی به قتل رسیده اند، بسیار بیشتر برآورد کرده اند. با این وجود، دولت در مورد جاوید نام هایی که در لیست منتشرشده ی آن نیستند، توضیحی نداده است. در لیستی جدید، اسامی 200 نفر از دانش آموزانی که جان خود را در جریان اعتراضات از دست داده اند، منتشر شده است. نوجوانانی که به زعم عده ای فریب خورده بودند اما کسی نمی داند چرا آنها باید بهای فریب را با جان خود می پرداختند؟ بچه هایی که بعد از این، همیشه بچه می مانند و بزرگ نمی شوند تا کسی شوند.
این اندوه بزرگ را چگونه می توان فراموش کرد؟ بی شک آنچه بر ما ایرانیان گذشت، فاجعه ای غم انگیز، وحشتناک و غیرقابل قبول است اما گویی دولت و مجلس آن را پذیرفته اند و مسئولین امر بدون هیچ عذاب وجدانی به زندگی خود ادامه می دهند. در این میان، دانشگاه تبریز و برخی دانشگاه های دیگر تصمیم گرفته اند ترم آتی را به صورت مجازی برگزار کنند. این دانشگاه ها دانشجویان را عملا از خوابگاهها اخراج می کنند و حاضر به پاسخ گویی به خواسته های دانشجویان نیستند. البته وزارت علوم تصمیم گیری را برعهده ی خود دانشگاه ها گذاشته بود و به دانشگاه ها اجازه داده بود دانشجویان را به میل خود از حق تحصیل و حضور در دانشگاه محروم کنند. دانشگاه متعلق به دانشجویان است و اگر دانشجویی نباشد، دانشگاهی هم وجود ندارد. دانشگاه در شرایط کنونی هیچ دلیل موجهی برای تعطیلی ندارد و صرفا برای جلوگیری از شکل گیری اعتراضات دانشجویی است که کلاس ها مجازی شده اند. ما امیدواریم که دانشجویان تسلیم تصمیم گیری های بی پایه و اساس دانشگاه نشوند و تن به حضور مجازی در کلاس هایی که از آن بیرون انداخته شده اند، ندهند.
همه ی ما امروز عزاداریم و این حق ماست که عزاداری کنیم، هرچند عزای ما آن قدر بزرگ است که گریه و زاری آن را تسکین نمی دهد. آیین عزاداری در میان ما ایرانیان همواره آیینی جمعی بوده است و مردم ما مثل همیشه به دور خانواده های عزادار حلقه زده اند و آن ها را در این سوگ بزرگ تنها نمی گذارند. با این وجود، بسیاری از ما جز در شبکه های اجتماعی، محلی برای بیان احساسات خود و اعلام همدردی با خانواده های درگذشتگان اعتراضات خونین دی ماه نداشته ایم. هر چند برخی از درگذشتگان، کسی را نداشته اند که یادشان را زنده نگه دارد ولی همه ی ما عزادار هم وطنان از جان گذشته خود هستیم. شاید هرگز نتوانیم با فاجعه ای که بر ما گذشت، کنار بیاییم و آن را فراموش کنیم، اما باید به یکدیگر بپیوندیم و اندوه خود را فریاد بزنیم. برخی بر این گمانند که مردم از این فجایع به قدری ترسیده اند که دیگر به خیابان نخواهند آمد. اما این واقعیت ندارد. کمی پس از فجایع 18 و 19 دی، برخی در حمایت از جمهوری اسلامی به خیابان آمدند و در حالی که کمتر از هفت روز از کشتار هم وطنانشان نگذشته بود، شادمانی کردند، زمانی که خانواده های بسیاری هنوز نتوانسته بودند پیکر عزیزان خود را پیدا کنند و آن را به خاک بسپارند. حکومت نیز این راهپیمایی را یوم الله و آن را پیروزی بزرگی برای ملت ایران نامید و از کسانی که در راهپیمایی شرکت کرده بودند، تجلیل کرد. به نظر می رسد که خیابان های ایران برای راهپیمایی طرفداران حکومت به قدر کافی امن بوده است و هیچ اتفاق بدی برای کسی نیفتاد. این خود نشان می دهد که نباید از برگزاری تجمعات برای سوگواری ترسید. سوگواری ما، صرفا اشک ریختن برای از دست رفتگانمان نیست که فریادی است علیه کسانی که میهن ما را به خاک و خون کشیده اند.