حفره امنیتی و دو دستگی در ایران

عاطفه پیرایش دانشجوی دکتری فلسفه

تازه ترین مصاحبه ی تلویزیونی عراقچی مورد توجه بسیاری از رسانه ها و مردم در شبکه های اجتماعی قرار گرفته است. او به وجود یک حفره ی امنیتی اشاره می کند که منجر به حمله به جلسه ی رهبر شهید جمهوری اسلامی در روز نهم اسفند سال گذشته شد. همچنین او تاکید می کند که این حفره ی امنیتی همچنان وجود دارد. به باور عراقچی، این حفره ی امنیتی توان اثرگذاری بر تصمیم گیری های نظام و جهت دهی به افکار عمومی را نیز دارد.
در روزهای گذشته، برخی از چهره های سیاسی تاکید می کردند که برخی جریان هایی که بر تجمعات شبانه انقلابی ها اثر می گذارند، موضعی نزدیک به اسرائیل دارند و در راستای خواسته های رژیم صهیونیستی حرکت می کنند. در این تجمعات، حمله های تندی به عراقچی به عنوان یکی از مذاکره کنندگان اصلی ایران صورت گرفت.
در حال حاضر، کسانی که با مذاکره مخالف هستند مذاکره کنندگان و صلح طلبان را به همدستی با امریکا متهم می کنند و در مقابل از سوی این دسته به همراهی با مواضع اسرائیل متهم می شوند. گویی در ایران، دو دسته سیاست مدار باقی مانده است که یا جانب امریکا هستند یا در سمت اسرائیل. در حالی که دسته ی اول، به مفاهیم ملی تاکید می کنند، دسته ی دوم بر این امر آگاهند که می توانند با بسیج نیروهای حامی خود، اثرگذاری بیشتری داشته باشند.
هر چند امریکا و اسرائیل هیچ وقت به دنبال رقابت با یکدیگر نبوده اند اما گویی برخی ایرانی ها به این نتیجه رسیده اند که این دو در مورد ایران اختلاف نظر جدی دارند. گفته می شود اسرائیلی ها به دنبال تجزیه ی ایران بودند و عراقچی معتقد است این ترکیه بود که مانع تجزیه کشور ما شد. در مقابل، برخی به این باور رسیده اند که امریکایی ها یا دسته ای از آنها، مخالف تجزیه ی ایران هستند و از راه حل هایی که سبب تضعیف نظام در ایران شود، استقبال نمی کنند چون از احتمال آغاز دوره جدیدی از ناامنی و آشوب در ایران و منطقه ی غرب آسیا بیمناک هستند. معاون اول رئیس جمهور امریکا، جی دی ونس به تازگی مدعی شده است که دلیل او برای اصرار بر مذاکره با ایران همین نکته بوده است.
با این حال، کسانی که متهم به نزدیکی به اسرائیل شده اند، بر این نکته تاکید می کنند که امریکا هدفی جز تغییر رژیم در ایران ندارد و مذاکره و توافق پیشین صرفا نقشه ای برای فریب ایران بود و با این نقد رو به رو هستند که با موضع گیری های خود بار دیگر آتش جنگ را در ایران شعله ور کرده اند. با این حال، این بار اسرائیل از ورود به جنگ با ایران اجتناب می کند و فعلا نظاره گر درگیری باقی مانده است. در این میان، امریکا اهداف خود را در ایران گسترش داده و علاوه بر جنوب ایران، نواحی مختلفی از مرکز، غرب و شمال غرب ایران را مورد حمله قرار داده است.
در نهایت، به نظر می رسد که وجود شکاف و دو دستگی در میان تصمیم گیرندگان، سبب بروز نوعی بلاتکلیفی در میان آنان شده است. مشخص نیست که تیم مذاکره کننده و سایر تصمیم گیرندگان کشور، چه تدبیری برای مقابله با تهدیدات اندیشیده اند و به چه طریقی قرار است امریکایی ها را مجاب به آتش بس کنند. به نظر می رسد مذاکره کنندگان پیش از آنکه بار دیگر مذاکره با امریکا را از سر بگیرند، باید نظم و ترتیبی به امور داخلی کشورمان بدهند.