حاشیه امن آهنین برای اقلیتی خاص

نسیبه پیرایش

سوپرانقلابی‌ها که خود را در دفاع از انقلاب، محق‌تر و پیش‌گام‌تر از همگان می‌دانند، در روزهای اخیر بار دیگر نشان دادند که چندان میانه‌ای با منطق و تحلیل واقع‌بینانه ندارند؛ گویی استاندارد دوگانه‌شان تنها به شنیدن و دیدن آن چیزی رضایت می‌دهد که با منافع جناحی‌شان همخوان باشد.
سفر پزشکیان به نیویورک، سخنرانی سنجیده‌اش در مجمع عمومی سازمان ملل، مصاحبه‌های رسانه‌ای و در نهایت بازگشت او به کشور، هیچ‌کدام طبق سناریوی از ‌پیش‌نوشته‌ی این مدعیان پیش نرفت. پیش از سفر، رئیس‌جمهور را زیر تیغ سرزنش می‌بردند که چرا عازم چنین مأموریتی است و از مخاطرات امنیتیِ خیالی داستان‌سرایی می‌کردند.
با سخنرانی حساب ‌شده‌ی رئیس‌جمهور در مجمع عمومی، گویی ناگهان آبی بر آتش تندروی‌هایشان ریخته شد و همان منتقدان دیروز، زبان به تمجید گشودند. اما این ماه عسل دیپلماتیک دیری نپایید؛ مصاحبه‌های تفصیلی او به مذاق این جریان خوش نیامد تا بار دیگر برچسب‌زنی‌ها آغاز شود و منتخب ملت را به «نفوذی بودن» و «سازش‌کاری» متهم کنند.
ماجرا به همین‌جا ختم نشد و با تجمع در فرودگاه و سر دادن شعارهای تند به استقبالش رفتند. حالا نیز در بحبوحه‌ی بحران‌های منطقه‌ای و آرایش جنگی دشمن، ساز ناکوک استیضاح را کوک کرده‌اند و درست در شرایطی که دم از وحدت و انسجام ملی می‌زنند، زیر پای دولت را خالی می‌کنند.
در شرایطی که تنش‌های بین‌المللی بالاست و کشور بیش از هر زمان دیگری به جبهه‌ای یک پارچه نیاز دارد، مشخص نیست مشکل اصلی این جریان خودحق‌پندار با ساختار اجرایی و حتی چهره‌های بازنشسته‌ی سیاسی چیست؟ یک روز مقابل خانه‌ی حسن روحانی تجمع می‌کنند و فریاد محاکمه سر می‌دهند و روز دیگر گریبان دستگاه دیپلماسی را می‌گیرند.
اما شگفت انگیزتر از رفتار این گروه، سکوت معنادار و انفعال مسئولان و نهادهای ناظری است که این حجم از تخریب، هتاکی و اتهام‌زنی به ارکان رسمی کشور – از رئیس‌جمهور تا وزیر امور خارجه – را می‌بینند و با مدارایی بی‌جا، زمین بازی را به اقلیتی پرصدا واگذار کرده‌اند.
باید پرسید این حاشیه‌ی امن آهنین از کجا سرچشمه می‌گیرد که به گروهی اقلیت، اجازه می‌دهد در حساس‌ترین پیچ تاریخی کشور، منافع ملی را پای تسویه‌حساب‌های جناحی قربانی کنند؟