تکرار تلخ تاریخ

نسیبه پیرایش

توهین به رئیس جمهور و وزیر امور خارجه در حاشیه مراسم تشییع رهبر شهید انقلاب، در شبکه‌های اجتماعی پربازدید شده اما آنچه که بیش از محتوای شعارها در این تصاویر جلب توجه می‌کند، تکرار یک الگوی رفتاری قدیمی و آشناست.
صحنه‌هایی که در آن عده‌ای با شعار «مرگ بر سازشگر» سعی در تحت فشار قرار دادن رئیس جمهور و تیم حفاظتی‌اش دارند، بیش از آنکه نقد سیاسی باشد بازتولید همان کنش‌ های تخریبی است که سال ها است بر پیکره ی اجماع ملی تیغ می‌زند.
هنوز از حافظه تاریخی ما پاک نشده که این جماعت با علی لاریجانی چه کردند. گویی برای این اقلیت پرگو، تخریب نه یک ابزار سیاسی که یک رسالت لایزال است. اما باید پرسید که ریشه‌ی این هوچی‌گری که از بلند کردن صدا در مکان‌ها و زمان‌های ناشایست هیچ واهمه‌ای ندارد از کجاست؟
آیا این جز همان «نادانی دنباله‌رو» است که قران کریم بارها انسان‌ها را به اندیشیدن در برابرشان فراخوانده است؟
نکته‌ی کلیدی در این میان، تقابل رفتار تندروها با توصیه های صریح رهبر شهید است. ایشان در آخرین موضع گیری های خود با صراحت هر چه تمام‌تر اهانت به رئیس‌جمهور را در شرایط حساس کشور نهی کردند. جالب اینجاست که رهبر شهید شخص دکتر پزشکیان را فردی «صادق، فرزانه، دانشمند و مردمی» توصیف کرده بودند. حقیقتا سازش با دشمن با چنین خصوصیاتی در شخصیت پزشکیان چه سنخیتی دارد؟
در واقعیت اما بازی وارونه است. تندروهایی که امروز علم سازش‌ستیزی بلند کرده‌اند، با انداختن خط تخریب علیه رئیس‌جمهور قانونی کشور، از لحاظ فکری با دشمن سازش کرده‌اند. آنها نه تنها در مسیر وحدت ملی خلل ایجاد می‌کنند بلکه با این رفتارهای افراطی در زمین دشمن بازی می‌کنند. این جماعت در واقع از عقلانیت هراس دارند و تندروی برای آنها پناهگاهی است برای فرار از پاسخگویی و تفکر. تاریخ در حافظه‌ی خود از این جماعت هوچی‌گر زیاد دارد. روزگاری در این مملکت جماعت هوچی‌گر همان بلایی را سر دکتر مصدق آورند که اکنون بر سر امثال پزشکیان و عراقچی می‌آورند اما این دکتر مصدق است که همواره از او به نیکی یاد می‌شود.