اعتقادات برای خلوت است یا جلوت؟!

نسیبه پیرایش

حرکت دست نمادین وحید شمسایی پس از قهرمانی تیم ملی فوتسال ایران در بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی، واکنش‌های بسیاری را به ویژه در شبکه‌های اجتماعی برانگیخت و خیلی زود صف موافقان و مخالفان تشکیل شد.
منتقدان اغلب می پرسیدند که تاکید روی نقطه افتراق شیعان و اهل تسنن در مسابقاتی که نام همبستگی کشورهای اسلامی را یدک می‌کشد آن هم در کشور عربستان چه معنایی دارد؟ این انتقادات در نهایت توسط عادل فردوسی‌پور به صورت رسمی مطرح شد. عادل گفت: «این حرکت که وحید شمسایی و برخی بازیکنان رفتند دست‌شان گرفتند و به تماشاگران نشان دادند، درست بود؟ این در راستای وحدت است یا ایجاد تفرقه؟ خیلی خوب است که آدم معتقد باشد و خیلی بهتر است که آدم اعتقاداتش را در خلوت خود نگه دارد که حالت ریا و شوآف پیدا نکند. فکر می‌کنم هر کس اعتقادات خودش را دارد و خیلی هم خوب است که هرکس معتقد باشد و حرکت نمادین خودش را انجام دهد اما بابا بی خیال! بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی است. چرا باید چنین کاری انجام شود و چرا باید بقیه از این حرکت تبعیت کنند؟ چرا باید حرکاتی انجام شود که نشان دهد من خیلی معتقدم؟»
اما این اظهارات عادل با واکنش بسیار تند شمسایی روبرو شد. شمسایی ابتدا در مصاحبه متنی با تسنیم و سپس در یک مصاحبه تصویری با دانشجو حسابی به عادل حمله کرد. شمسایی به تسنیم گفت: «همه ما در کشورهای اسلامی کنار هم بودیم و هیچ ربطی به کسی ندارد و قرار نیست خدشه‌ای به کسی وارد شود. فردوسی‌پور حتماً ذهن خودش منحرف است که دنبال تفرقه‌افکنی است. من دوست دارم همه در آرامش و صلح باشند. او پشت تریبون خودش نشسته و هر اراجیفی می‌خواهد می‌گوید. ما همه برادر و برابر هستیم ولی من وجودش را دارم و تا ابدالدهر پای اعتقاداتم هستم، نیازی هم ندارم به امثال این آدم خودم را نشان دهم. او ۳۰ سال از این نظام نان خورده است و حالا می‌خواهد خودش را مبرا کند. اگر مرد است باید رودررو با من صحبت کند و قصه نگوید. باید به اعتقادات همدیگر احترام بگذاریم ولی امثال این آدم باعث می‌شود تا تفرقه بیفتد.»
موضوع واضح است، وحید شمسایی نماینده جمهوری اسلامی ایران، بزرگترین کشور شیعه دنیا، در این بازی‌ها بود و همه حاضران در این رویداد از آن مطلع هستند. از این رو به نظر می‌رسد که شاید این اقدامی احساسی بوده که نه با هدف تفرقه که در پاسخ به جوش و خروش درونی صورت گرفته آن هم در شرایطی که نام بازی‌ها، همبستگی کشورهای اسلامی را یدک می‌کشد.
از طرف دیگر همبستگی که با غلیان احساسات یک نفر و با یک حرکت دست دچار خدشه و آسیب شود به هیچ دردی نمی‌خورد جز همان دعوای چند صد ساله بین شیعه و سنی که بارها در کتاب‌های تاریخ خوانده‌ایم.
اما حالا این ماجرا وارد فاز جدیدی شده و کار را به تقابل دو جریان فکری رسانده است. گروهی که معتقدند باید اعتقادات را بر سر هر کوچه و بازاری فریاد زد و گروهی که معتقدند آدم بهتر است اعتقاداتش را در خلوت خودش نگه دارد. اگر چه این موضوع مربوط به امروز نیست اما اخیرا در کشور خیلی بروز دارد که هر کس که می‌خواهد ثابت کند روشنفکر است و مخالف حکومت اعتقاداتش را انکار و کتمان می‌کند! و هر کس دم از خدا و پیغمبر و علی می‌زند متهم می‌شود به حکومتی بودن! هر کس از نماز و روزه و حجاب و حج و … سخن می‌گوید متهم می شود به تندرو بودن، به تحجر و به ریاکاری! و مخصوص ورزشکاران هم نیست. درد بسیار بزرگی که بزرگترین عامل ایجاد آن عده ای هستند که با سیاست های تبعیض آمیز و سلیقه‌ای خود، اعتقادات مردم را به بازی گرفته اند و گرنه سابقه مسلمان بودن و شیعه بودن این مردم خیلی بیشتر از عمر جمهوری اسلامی است.