دکترین هسته‌ای و چالش عقلانیت در سیاست خارجی
در روزهای اخیر، بحث تغییر در دکترین هسته‌ای و گرایش جریان‌های سیاسی اصولگرا به دستیابی به تسلیحات هسته‌ای، به یکی از محورهای پربحث و جنجالی در فضای سیاسی و رسانه‌ای کشور تبدیل شده است.
نسیبه پیرایش
در روزهای اخیر، بحث تغییر در دکترین هسته‌ای و گرایش جریان‌های سیاسی اصولگرا به دستیابی به تسلیحات هسته‌ای، به یکی از محورهای پربحث و جنجالی در فضای سیاسی و رسانه‌ای کشور تبدیل شده است. اصلی‌ترین و شاید تنها استدلالِ طرفداران این ایده، ایجاد «بازدارندگی» است. اینان معتقدند که آنچه مانع حمله‌ی دشمن می‌شود، نه عقل او بلکه ترس اوست. در این چارچوب تجربه کره شمالی را مثال می‌زنند که طی دهه‌های گذشته مسیر تهدید و تحریم و مذاکره را پیموده و در نهایت با تولید سلاح هسته‌ای، از یک هدف قابل حمله به دولتی تبدیل شده که هیچ قدرتی جرات حمله نظامی تمام عیار علیه آن را ندارد. در مقابل، منتقدان بر این باورند که مطرح کردن چنین رویکردی در شرایط حساس کنونی و در بحبوحه تنش‌های نظامی، نه تنها منجر به بازدارندگی نمی‌شود، بلکه می‌تواند بهانه‌ای برای اقدامات تهاجمی پیش‌دستانه‌ی دشمن فراهم کند. مخالفان تأکید دارند که چنین حرکتی، علاوه بر پیامدهای سنگین امنیتی و اقتصادی، نوعی قمار بزرگ بر سر آینده کشور خواهد بود و در مورد کره شمالی، به منزوی‌ترین کشور جهان اذعان دارند.
اما در میان این جنجال‌ها، پرسش بنیادین این است: آیا رویکرد مطرح‌شده توسط جریان‌های اصولگرا، برآمده از محاسبات عقلانی است یا تحت تأثیر هیجانات سیاسی؟ واقعیتِ میدانی نشان می‌دهد که فضای تصمیم‌گیری، به شدت با پیچیدگی‌های دیپلماتیک و نظامی در هم تنیده شده است؛ بر پایه گزارش‌های رسانه‌ای، جی دی ونس معاون رئیس جمهوری امریکا، نامه ای به محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، فرستاده و در آن خواستار مذاکره مستقیم شده است.
نظرات و تجربیات شما
