افکار ما، افکار آنها

نسیبه پیرایش

بر اساس گزارش داده‌های شرکت ردیابی نفتکش‌ها، کپلر، میانگین جریان انتقال نفت در سراسر خاورمیانه طی هفته گذشته به بیش از ۲۴ میلیون بشکه در روز رسیده است؛ رقمی که پیش از جنگ ۲۳.۳ میلیون بشکه بود.
واشنگتن پست با استناد به این آمار مدعی است که اتکای بیشتر به خطوط لوله عربستان سعودی و امارات متحده عربی باعث شده بخش بزرگ‌تری از نفت خام بدون عبور از تنگه هرمز صادر شود. اکنون ۴۰ درصد نفت خام کشورهای حاشیه خلیج فارس، به‌استثنای ایران، از طریق خطوط لوله منتقل می‌شود؛ در حالی‌که این سهم پیش از جنگ تنها ۱۷ درصد بود. این رسانه مدعی است که حجم انتقال نفت از تنگه هرمز اکنون به ۸۲ درصد سطح پیش از جنگ بازگشته است.
این روند با استفاده از یک سازوکار انتقال نفت از کشتی به کشتی تسهیل شده است؛ به این صورت که نفتکش‌های رفت ‌و برگشتی با اسکورت نظامی از تنگه هرمز عبور می‌کنند و محموله خود را به کشتی‌های باری در دریای عمان انتقال می‌دهند.
در سوی دیگر میدان، تولیدکنندگان خارج از خاورمیانه نیز در حال تغییر معادلات هستند. بر اساس داده‌های آژانس بین‌المللی انرژی، تولید کنندگان نفت خارج از خاورمیانه از فوریه تا اوت، روزانه ۲.۳ میلیون بشکه به تولید خود افزوده‌اند. آمریکا، برزیل، قزاقستان، ونزوئلا و نیجریه در صف اول قرار دارند. پیش بینی می شود با افزایش قیمت ها و توجیه پذیر شدن سرمایه گذاری در پروژه های پرهزینه، تولید نفت در نیمکره غربی طی دهه آینده به ‌شدت افزایش یابد.
این تغییرات اقتصادی، ابعاد سیاسی نیز به همراه دارد؛ چنانکه روز چهارشنبه، اندی برنهام، نخست‌وزیر بریتانیا، مجوز اجرای یک پروژه استخراج گاز طبیعی در دریای شمال را صادر کرد؛ اگر چه این پروژه مدت ها با مخالفت جناح های ترقی خواه حزب کارگر روبرو بود، اما بحران انرژی و تورم بالا، فضای سیاسی لازم برای این تصمیم را فراهم کرد. با این حال واشنگتن پست در انتهای گزارش خود تغییر رفتار مصرف کننده، با افزایش قیمت‌ها میل به مصرف نفت کاهش یافته، استفاده از خودروهای برقی جذاب‌تر شده و استفاده از حمل‌ونقل عمومی نیز به صرفه‌تر شده است.
این تحولات نشان از آن دارند که دشمن در پی مدیریت هوشمندانه بازی به نفع خود است؛ اما در ایران، مواجهه با این ترفندهای دشمن کاملا متفاوت به نظر می‌رسد گویی که با واقعیات جهان همخوانی ندارد.
در حالی که شمارش معکوس برای وقوع دوباره جنگ به صدا درآمده است، دیپلماسی و سیاستمداران در ایران با تصور این که تنها یک تکان کوچک در قیمت سوخت یا تورم مثلا 5 درصدی در امریکا می‌تواند کل سیستم حاکمیت را در آنجا فروبریزد.
در حال رصد ماجرا هستند و برنامه‌ریزی می‌کنند تا در صورت شروع دوباره جنگ، چطور اینترنت را سریع از دسترس عموم خارج کنند و یا در این فکرند که به چه ترفندی می‌توانند قیمت‌های جدید را به بنزین و سوخت تحمیل کنند. عده‌ای هم علاوه بر تلاش برای شعله‌ور کردن دوباره‌ی آتش حجاب، هر روز حکم قتل یک نفر را صادر می‌کنند تا اثبات کنند که در صحنه‌اند.
البته کارشناسان صدا و سیما هم بیکار ننشسته‌اند و در پاسخ به اینکه «آیا تنگه کارایی خود را از دست داده است؟» مدعی می‌شوند که اجازه خروج این 24میلیون بشکه را از هرمز خودمان صادر کرده‌ایم.
دریغ اگر بدانند که اداره کشور و دیپلماسی در وضعیت بحران، نیازمند سنجش دقیق و بی‌طرفانه از ظرفیت‌های تاب‌آوری طرفین است، نه دل‌ خوش کردن به تئوری‌های سقوط حتمی و آنی رقیب و بازی با روان مردم.