پایان کار نظام؟!
در چند سال اخیر هر گاه صدایی به اعتراض در این کشور بلند شده، رسانههای معاند فارسی زبان خارج از کشور، آن را تفسیر به پایان کار نظام اسلامی کردهاند. روایتی کهنه و تکراری که سابقه آن به اویل پیروزی انقلاب اسلامی بر میگردد.
نسیبه پیرایش
در داخل کشور هم این صدا با وجود سیاستهای غلط و انواع تصمیمات نادرست اقتصادی و فرهنگی و سیاسی حکومتگران و مسئولان و کاستیها و بحرانهایی که رفتهرفته با آن مواجه شدیم، کم کم بلندتر شده اما شامل حال همه افراد نمیشود و به نظر طبیعی هم میرسد. چنانچه در بسیاری از کشورها هم چنین شرایطی حاکم است. عدهای موافق نظام سیاسی هستند، عدهای منتقد، عدهای معترض، عدهای مخالف و عدهای هم بیاعتنا. اما در چنین اوضاع و احوالی، کسی کاری به کار کسی ندارد. به صورت مسالمتآمیز در کنار هم زیست اجتماعی دارند. با تمام تفاوتها و اختلاف مواضع، در بحرانها واحد و یک پارچه میشوند. هر گاه لازم باشد، دست در دست هم علیه بیگانه سنگر میگیرند و از تمامیت سرزمینی خود دفاع میکنند.
اکنون اما در مورد ایران این تصویرسازی رسانههای فارسی زبان معاند، برای برخی قطع به یقین شده است. چنانچه شبانهروز در شبکههای خبری خود چنین القا میکنند که نظام در حال فروپاشی است و در بوق و کرنا میکنند که کافی است پای خارجی به این خاک باز شود تا همه «مردم» با گل و شیرینی، شادیکنان و هلهلهگویان به استقبالشان بروند؛ فرش قرمز برایشان پهن کنند، قربانصدقهشان بروند و… !
البته که توانستهاند با این تبلیغات گروههایی از مردم مخالف نظام جمهوری اسلامی را هم با خود همراه کنند و ایرانیان را در سراسر جهان در حمایت از این تصویر ساختگی و همراهی با خود به خیابان بکشانند. اما این همراهی تنها محدود به مردم عادی نیست و در پارهای موارد حتی سران کشورهای دیگر را هم تحت تاثیر قرار داده و در آنها این توهم را به وجود آوردهاند که کار نظام با حمله ای تمام است و بر این اساس است که آرایش نظامی میگیرند، عوامل خود را مجهز میکنند و رسماً وارد عملیات جنگی میشوند تا به توهمات خود جامه عمل بپوشانند.
اما نکته عجیب ماجرا این جا است که برخی از زمامداران و مسئولان هم این تصویرسازی را باور میکنند و به گونهای رفتار میکنند و سخن میگویند که انگار یقین پیدا کرده اند که پایان کارشان نزدیک است. مثلا از دسترسی مجدد مردم به اینترنت و فضای مجازی واهمه دارند یا در مقابل سیاست های اصلاحی مقاومت میکنند. حق آزادی را برای مردم مشروع نمیدانند و …
درست است که اقشار مختلف مردم اعم از کاسب و تاجر و خریدار، طبقات متوسط و محروم جامعه، کارمند و کارگر جملگی دردمندند و خواهان پارهای اصلاحات و خواستار قطع دست ویژهخواران و قلع و قمع چپاولگران. این هم درست است که اعتراضات مردم برای پایان دادن به کار آن دسته از مسئولانی است که در چهل و چند سال گذشته با شیوه های غلط خود به عمد یا سهو خسارات زیادی را به کشور و ملت وارد کردهاند و باید هم وحشت کرده باشند. اما کمتر دنبال تغییر نظامی هستند که خود با خون دل و خون جوانانشان آن را به دست آوردهاند.
نظامی که حاصل خیزش و انقلابی است که تکتک آنها در پیروزی آن سهم داشتهاند و آن را از بیگانه گدایی نکردهاند. انقلابی که امامی داشت و آرمانهایی و اگرچه این روزها کمتر از آنها میگویند و میشنوند اما از دل و جان به آنها باور داشته و دارند.
نظرات و تجربیات شما
