برای ایرانیانی که خواهان جنگند!

نسیبه پیرایش

روزها و ماه‌ها است که ایرانیان خارج از کشور با هدایت آنهایی که به اصطلاح لباس اپوزیسیون بر تن کرده‌اند، جلسه و میتینگ برگزار می‌کنند و امریکا و اسرائیل را ترغیب به حمله نظامی به کشور می‌کنند. در مقابل استدلال‌ها هم که این کار را نابود کننده ایران و ایرانی می‌دانند؛ زبان به افترا و فحاشی باز می‌کنند؛ نه زبان منطق می‌شنوند، نه تاریخ می‌خوانند و نه حتی می‌خواهند که بخوانند و…
ما ایرانیان داخل کشور اما هر چه سعی می‌کنیم این جماعت و خواسته‌شان را درک کنیم راه به جایی نمی‌بریم.
آنها تصورشان این است که امریکا و اسرائیل عاشق دل‌خسته‌ی مردم ایران هستند و با یک یورش، حکومت را از سران مملکت می‌گیرند و دو دستی تقدیم ما مردم می‌کنند. حتی فراموش می‌کنند که توانایی موشکی و هسته‌ای با زحمت و هزینه جوانان و مردم کشور به دست آمده و نماد قدرت و صلابت و استعداد جوانان ما است و چیزی نیست که بتوان به راحتی کنار گذاشت اما ساده لوحانه اگر نگوییم احمقانه، تصور می‌کنند که اگر امریکا این‌ها را از بین ببرد، دُمِشان را می‌گذارند روی کول‌شان و می‌روند. البته که امریکا احمق نیست.
مگر محمود افغان دلش لک زده بود که تاج شاه‌ سلطان حسین صفوی را از سرش بردارد و با خودش ببرد؟ یا مغول‌ها آمدند که حکومت مرکزی ایران را سرنگون کنند و برگردند؟ اگر چنین بود چرا آن همه مردم بی‌دفاع ایران را قتل عام کردند و زنگی‌شان را به غارت بردند؟
صدام حسین را که هنوز یادمان نرفته. اگر مشکلش نظام و نظامیان بود آن همه موشک ۹ متری و ۱۲ متری و بمب‌های ۱۰۰۰ کیلویی که در مدرسه‌ها و بیمارستان‌ها و خانه‌های مسکونی فرود می‌آمد، برای ساقط کردن حکومت بود؟ در کدام جنگ علیه ایران، فقط حکومت از بین رفته و ملت مصون مانده‌اند؟ هر تهاجمی اولین قربانی‌اش ما مردم هستیم. حتی اگر قصد جانمان را نکنند، هستی و زندگیمان را می‌برند. دقیقا همین کاری که با ونزوئلا کردند.
واقعیت این است که برای ما ایرانیان داخل کشور، که بحران را با زندگی روز مره خود لمس می‌کنیم؛ فشار معیشتی، نااطمینانی اقتصادی، نگرانی از امنیت و آینده و … و هر سخنی از جنگ برایمان بلافاصله به معنای اختلال در زندگی، کار، درمان، آموزش و امنیت است. در مقابل، ایرانیان خارج از کشور، بحران را عمدتاً از طریق رسانه‌ها، تحلیل‌های سیاسی و فضای شبکه‌های اجتماعی (که عمدتا در اختیار دشمنان جمهوری اسلامی است) تجربه می‌کنند. از این رو انتخاب راه‌های پر هزینه و پر ریسک، برایشان راحت‌تر است چون هزینه‌های مستقیم تصمیم‌ها را خود نمی‌پردازند. اگر با خیلی از آنها صحبت کنی حاضر نیستند که حتی با تغییر حکومت هم بار دیگر به ایران بازگردند. چون معتقدند که یک بار با مهاجرت از ایران و شروع زندگی در دیار غربت سختی ها و هزینه‌های زیادی را متحمل شده‌اند و بار دیگر حاضر نیستند این سختی‌ها را تحمل کنند، مخصوصا که زندگی خود و فرزندان خود را پس از مهاجرت تثبیت کرده‌اند.
به این عزیزان باید گفت درست است که شما هنوز خود را ایرانی می‌دانید و نسبت به آینده ایران حساس هستید و نسبت به حاکمیت هم نقد فراوان دارید اما این نقد، به‌ خودی‌ خود مشروعیت اخلاقی برای دعوت به جنگ، تشدید بی‌ثباتی یا مشروع‌سازی حمله نظامی ایجاد نمی‌کند. افرادی که در داخل کشور زندگی می‌کنند، پیامدهای جنگ را با زندگی خود پرداخت می‌کنند. از این رو، صلاحیت بیشتری برای تعیین راه‌حل‌های خروج از این وضعیت دارند و تصمیمشان مسئولانه‌تر و کم‌هزینه‌تر و پایدارتر است.
خوش‌مان بیاید یا نه فعلا زندگی مردم ایران با جمهوری اسلامی در هم تنیده و این جمهوری‌اسلامی است که باید جلوی هر تهاجم خارجی بایستد (در جنگ ۱۲ روزه با وجود کاستی هایی که داشت اما نشان داد که می‌تواند جلوی دشمن بایستد و آنها را وادار به عقب‌نشینی کند). از این رو ما در داخل کشور به این نتیجه رسیده‌ایم که با وجود همه ناکامی‌های مدیریتی، همچنان کم‌هزینه‌ترین و پایدارترین مسیر تغییر، اصلاح از درون و از طریق احزاب، نهادهای مدنی، تشکل‌های صنفی و تقویت گفت‌وگوی ملی است. این مسیر کندتر است، اما هزینه انسانی و ملی آن به‌مراتب کمتر از حمله نظامی است.