روزنامه امین
سرمقاله
وحید خدادادی/روزنامه نگار

روحانی با بیان اینکه ما آرزوی ۴۲ ساله انقلاب را برآورده کردیم، از تخفیف صددرصد کسانی که برق کمی مصرف می کنند، خبر داد. این خبر با تیتر ” برق بیش از ۳۰ میلیون نفر مجانی شد” در خروجی رسانه ها قرار گرفت! در رابطه با این خبر دو نکته بسیار مهم وجود دارد. مطلب اول مربوط به ضرب المثل از این جیب به آن جیب است! دولت و تیم اقتصادی آن در سال آخر مدیریت خود با کسری بودجه وحشتناک مواجه است و از این رو بعضا از بد اخلاقی های اقتصادی هم بدش نمی آید و نمونه آن را میتوان در روند افزایش حبابی شاخص بورس و قیمت ارز شاهد بود. اخیرا با ریزش شاخص ها شاهد ضرر هنگفت مالی به فعالان حوزه بورس بودیم که در صورت ادامه داشتن می توانست عواقب سنگینی برای دولت به همراه داشته باشد. قیمت ارز بخصوص دلار هم که نقش مستقیم در افزایش قیمتها دارد. مطلب بعدی در خصوص سیاست وابسته نگه داشتن مردم به دولت است که برخواسته از روحیات سوسیالیستی اقتصاد فلج ماست. به مسخره بازی بیشتر شبیه است تا یارانه نقدی و کمک های بلاعوض! دهم هر ماه ۵۵ هزار تومان و بیستم همان ماه ۴۵۵۰۰ تومان، خنده دار نیست؟!
چرا دولتمردان ما دوست دارند تا همیشه مردم را وابسته به خود و چندر غاز ماهیانه نگه دارند؟ نمی شود به جای رایگان کردن برق و ایجاد روحیه مفت خوری همین هزینه ها در بخش زیر ساختی کشور و ایجاد و رونق تولید انجام داد؟ کار که باشد، بیکاری کاهش مییابد و مردم هم با خیال راحت از راه کسب درآمد حلال امورات میگذرانند و با عزت نفس پول برق را هم پرداخت می کنند. چرا سیاست های کلان ما در راستای لکه دار کردن عزت نفس مردم است؟ تا کی قرار است مردم چشم به راه ماهیانه های شرم آور دولت باشند؟
به جای برق رایگان شغل مناسب برایشان ایجاد کنیم، این شغل می تواند تامین کننده امنیت اقتصادی و روانی آنان باشد و منطق و عقل حکم میکند که برای مردم شغل و در آمد و توان خرید فراهم شود آن گاه نیازی نیست که چشم داشتی از دولت داشته باشند، هر چه مصرف می کنند با عزت نفس قیمتش را خواهند پرداخت و این قیمت منابع لازم برای تداوم و تقویت عرضه همان خدمت یا کالا و پا برجایی فعالیت های وابسته را فراهم می کند. این وعده مصداق ضرب المثل معروف چیزی به نام ناهار مجانی وجود ندارد، است که باقی مانده از سیاست های شوروی سابق می باشد که قرار بود در جهت تحقق سوسیالیسم، به همه شهروندان شوروی روزانه یک وعده غذای مجانی داده شود! غافل از این که به تعبیر میلتون فریدمن اقتصاددان مشهور، ناهار مجانی ممکن نیست، هر چیز هزینه ای دارد و خواه نا خواه کسی باید آن هزینه را بپردازد. شما کاری به قیمت دلار نداشته باشید، مردم از عهده تامین هزینه برق خود می آیند.