“إِنْ جَاءَکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَیَّنُوا” جایش درست همین جاست. همینجا که وقتی جریانات عبری- عربی، نمی‌تواند مذاکرات وین را به هم بزند، می‌آید و با تقطیع یک گفت‌وگوی بلند، و حذف “الا الله” و بزرگنمایی “لا اله” میانه خود ما را به هم بزند! تیترهای برخی روزنامه‌ها و پست‌های فضای مجازی و برخی تندگویی‌ها نشان از آن دارد که متاسفانه موفق هم شده است و تا حدودی باد در این خاک افکنده و غبارها را افشانده تا درست دیدن را مشکل کند.

بله، وقتی نمی توانند در میز مذاکرات برای خود صندلی رزرو کنند، وقتی نمی‌توانند شانه، شانه کنند و خود را میان مذاکره‌کنندگان، جا بدهند، این جوری وارد بازی می‌شوند تا نه در وین که در تهران بازی را به هم بزنند. ما هم که کلا یادمان رفته است هشدار همیشگی قران را که چون فاسقی خبر آورد به فحص و جستجو برخیزید نه این که گفته‌هایش را به رغم سابقه‌ی دروغ‌پردازی و حق‌نمایی باطل و باطل‌نمایی حق را که دارد، دربست بپذیرید و چشم بر رفتارش ببندید و دست در یقه خودتان مشت کنید. نمی گویم رد کنید، می گویم بررسی کنید. با دقت هم وابکاوید و مو را از ماست کلامش بیرون بکشید اما انصاف را در نظر داشته باشید و این را حق بدهید که برخی با گفته‌های ظریف مخالف باشند یا موافق. 

من خود با اصلِ طرحِ چنین بحث‌هایی در این زمان و با بخش‌های مهمی از صحبت‌های ظریف موافق نیستم به ویژه با روایتی که ماموریت‌های شهید سلیمانی – در این فایل تقطیع شده – ارائه می‌شود و دوگانه‌سازی دیپلماسی یا میدان با این نگاه مخالفم اما معتقدم در این غباری که برخاسته، نمی‌توان درست دید. چون درست دیدن ممکن نیست، به تحلیل درست رسیدن هم – فعلا – ممکن نیست. باید صبر کنیم تا سایه‌روشن‌های ماجرا جا به جا شود و بتوان در سایه‌ی آرامش، واقعیت‌ها را روشن، دید. تا آن زمان هم به جد معتقدم باید برای حفره‌های ایجاد شده امنیتی فکری کرد و به این جواب هم رسید که چه کسانی اسناد محرمانه و فایل‌هایی از این دست که ” ناموس امنیتی- اطلاعاتی کشور” است را چنین راحت می‌دزدند و می‌برند؟ چه کسانی در زمین ایران‌اینترنشنال و صاحبانش، نقش را بازی می‌کنند و چه کسانی آرزوهای دور و درازِ جریان منحوس عبری – عربی را در زمین ما دنبال می‌کنند.

آنچه به تاکید باید گفت این  است که سیاست‌های کلان نظام نباید در چالش‌های جناحی، به قربانگاه برود. همه جریانات و همه سیاستمردان باید در این هندسه به ایفای نقش بپردازند. بدانیم “میدان” و “دیپلماسی” باید در کنار هم و تکمیل‌کننده هم باشند. افراد مهم نیستند، قرار نیست کسی برای خود کار کند و برای خود قهرمان شود. قرار این است که از مرد میدان تا دیپلمات مردان، کارگزاران صادق جمهوری اسلامی و سربازان ایران باشند.  گرفتاری در چالشِ “منیت” در همه عرصه‌ها خطرناک است و در این عرصه خطرناکتر. از خود بگذریم و خدا و خلقش را در نظر بگیریم تا به سلامت بگذریم از این معرکه هولناک تا همه چیز باید مشخص شود. آن وقت خواهیم دید “کُت” تن چه کسانی است. آنان که این روزها می‌خواهند پیراهن را هم از تن ظریف به در آورند یا کسانی که به جد هشدار می‌دهند باید امروز هوشیارتر از همیشه باشیم و نگذاریم وقتی دستشان از وین کوتاه مانده است، پایشان تا تهران دراز شود برای زدن زیر میز. به آرمان‌های انقلابی مان و به منافع ملی ایران و ایرانیان توجه داشته باشیم. تعلق خاطر مان به افراد و جناح ها را هم در همین قاعده تنظیم کنیم. این رفتار انقلابی تر و ملی تر است.

به آغاز سخن برگردیم؛ یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنْ جَاءَکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَیَّنُوا أَنْ تُصِیبُوا قَوْمًا بِجَهَالَهٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِینَ/ اى کسانى که ایمان آورده‏ اید اگر فاسقى برایتان خبرى آورد نیک وارسى کنید مبادا به نادانى گروهى را آسیب برسانید و [بعد] از آنچه کرده‏ اید پشیمان شوید.۱

پی‌نوشت:

۱- حجرات، آیه ۶

انتهای پیام