ده روز از آغاز جنگ رژیم صهیونیستی و مقاومت فلسطین می‌گذرد. اگرچه اسرائیل به لحاظ وارد کردن تلفات انسانی و خرابی‌های شهری، دست برتر را دارد اما این جنگ به دلیل تبعات متعددی که برای اسرائیل داشته، زنگ هشدار جدی را برای این رژیم غاصب به صدا درآورده است. رژیمی که این روزها در داخل نیز به لحاظ نرم های دموکراسی با بحران روبرو است و با وجود برگزاری چهار انتخابات پشت سرهم در دو سال گذشته هنوز موفق به تشکیل دولت قانونی نشده است. در این رهزن نتانیاهو سعی داشت تا با حمله به غزه و لبنان در میان افکار عمومی اسراییل خصوصا جریان های تندرو آبرویی برای خود کسب کند که به دلایلی چند این حربه نیز با شکست روبرو شده است.
یکی از جالب توجه ترین نکات جنگ اخیر گسترش اعتراضات عمومی است که این بار صرفا در محیط جغرافیایی خاورمیانه خلاصه نشده و در روزهای گذشته عمده بلاد اروپایی با این مسئله دست به گریبان است. در فرانسه شدت اعتراضات منجر به درگیری بین پلیس و مردم شده و در لندن صدها تن به نشانه اعتراض، خیابان های این شهر را اشغال کرده اند. در دیگر شهرهای اروپایی مانند بارسلون نیز شعار ضرورت فلسطینی علیه دیوار و اشغال، برای احترام به حقوق بین‌المللی سر داده شد. این اتفاق نشان میدهد که عیل رغم سکوت سردمداران اروپایی در قبال جنایت های این رژیم، مردم اروپا متوجه جنایات رژیم صهیونیستی علیه مردم فلسطین شده‌اند.
ضمن آن‌که از مقام‌های سیاسی خود توقع برخورد قاطعانه با سران رژیم صهیونیستی را دارند. از طرف ‌دیگر، در این اعتراضات بحث تمایزهای مذهبی و تمدنی بسیار کمرنگ شده است. معترضان این موضوع را در شعار “لازم نیست مسلمان باشید تا از فلسطین حمایت کنید، کافی است انسان باشید.” به عینه نشان داده‌اند. در کنار مسائل حقوق بشری نکته جالب این جنگ کیفیت مقاومت گروه های جهادی است که در نوع خود و در طول دوران مقاومت کم نظیر و در برخی بخش ها بی نظیر است. حجم شلیک راکت‌ها و موشک‌ها از سوی باریکه غزه به سمت اراضی اشغالی تنها در ۴۸ ساعت اولیه آغاز مخاصمه به ۱۶۰۰ فروند رسید که این تعداد بیشتر از کل راکت های شلیک شده در کل درگیری های سال ۲۰۱۹ می باشد. و جالبتر آن که غزه از سال ۲۰۱۶ در محاصره کامل این رژیم قرار دارد! و این موضوع نشان دهنده خود اتکایی نظامی گروه های مقاومت است و اتکا به توان فنی داخلی که هشدار دهنده ترین موضوع این جنگ برای اسراییل است.
نکته ریز و حساس بعدی محل اصابت موشک هاست. قبل تر موشک های مقاومت عمدتا باریکه نوار غزه ختم می شد و به عبارتی دقیق تر ساکنان این مناطق نقش سپر انسانی برای صهیونیست های ساکن تل آویو و حیفا بودند. حتی اگر تمام موشک های مقاومت هدر رفته باشد و گرفتار گنبد آهنین شده بود باز به محض پرتاب موشک ها به سمت تل آویو صدای آژیر در تمام شهر به صدا در می آید و صهیونیست ها مجبور به رفتن به پناهگاه می شوند. این کار باعث برهم خوردن امنیت روانی صهیونیست هایی می شود که به امید آرامش به تل آویو آمده بودند.
مورد حائز اهمیت دیگر میزان دقت و نقطه زنی موشک هاست که باز نشان از قدرت نظامی و علمی گروه های مقاومت دارد. همچنان که شاهد بودیم در روزهای اخیر بارها اهداف حساسی مانند نیروگاه‌ها و مخازن سوخت مورد هدف قرار گرفته است. هر تیر موشک تامیر که در سامانه گنبد آهنین به سمت موشک های مقاومت پرتاب می شود به اذعان مقامات صهیونیستی حدود ۴۰ هزار دلار برای اسرائیل هزینه دارد. در این سامانه به طور استاندارد برای هر هدف دو تیر موشک شلیک می‌شود که ۸۰ هزار دلار خواهد شد! اگر این رقم را ضربدر تعداد موشک های پرتابی به تل آویو و حیفا کنید، رقم به دست آمده برای هر اقتصادی سنگین تمام خواهد شد. حتی اگر آن کشور اسراییل با غول های اقتصادی اش باشد. به این رقم هزینه روزانه تعطیلی سر زمین های اشغالی را هم بیافزاید و تصور کنید که و اگر مقاومت یک ماه جنگ را ادامه دهد، چه هزینه ای بر گرده اقتصاد این رژیم سنگینی خواهد کرد. در نهایت باید اشاره کرد که تصور نتانیاهو برای آغاز جنگ جهت خروج از بن بست سیاسی تصور باطلی بوده و سیف القدس این بار نشان داد که به تعبیر رهبری دوران بزن در رو تمام شده است.