ساغر (فصل سوم- قسمت پنجم)

سعیده پیرایش
… احسان با چشم‌هایی که می‌خواستند کمال را درسته قورت بدهند، نگاهش کرد و در دلش غرید: “هر چی می‌کشم از دست تو می‌کشم! شاه داماد و درد بی‌درمون! شاه داماد و مرض! یه بلایی سرت بیارم حظ کنی!”
نفس عمیقی کشید و سعی کرد خودش را کنترل کند. با حرص دوباره سر جایش نشست، در حالی که آرزو می‌کرد زمین دهان باز کند و او را ببلعد تا از دست کمال و این مخمصه نجات پیدا کند.
خواستگاری به بهترین شکل و یا به بدترین شکل ممکن برگزار شد و نازنین خانم قربانی، بله را داد!
ولی قبل از گرفتن بله، احسان که احساس می کرد نه راه پیش دارد نه راه پس؛ تصمیم گرفت اصل ماجرا را برای خانم قربانی تعریف کند. همه افکارش در مورد کمال و دختر عمه اش، نقشه ای که برای کمال کشیده بود، ماجرای افکاری که در بانک داشت و پرسش بی معنی اش، و دروغ هایی که برای کمال ساخته بود و رودستی که کمال به او زده بود بعد هم خوشحالی عجیب و غریب خانواده و این خواستگاری، همه را ریز به ریز برای او شرح داد. خانم قربانی با دقت به حرفهای او گوش کرده بود و بعد از چند لحظه سکوت سنگین گفته بود: اگه اینطوره، بیایین ما هم باهاشون بازی کنیم! احسان از تعجب خشکش زده بود. انتظار سیلی، قهر، یا حداقل یک نگاه پر از انزجار را داشت، نه این جمله را! با دهانی باز به نازنین نگاه می‌کرد. نازنین این را به زبان آورد، اما در دلش ماجرای دیگری جریان داشت. هر چند از شنیدن حقیقت ناراحت و شاید کمی دلخور شده بود که احسان برای فرار از موقعیتی، او را بازیچه قرار داده، اما ته دلش می‌دانست که این پسر، با تمام دست و پا چلفتی‌گری‌ها و داستان‌سازی‌هایش، برایش خیلی جالب توجه است. از همان روز اولی که با آن دست و پاچگی وارد بانک شد و ماجرای وامش را تعریف کرد، تا امروز که با هزار مکافات به خواستگاری‌اش آمده بود، احسان ناخواسته تمام حواسش را به خود جلب کرده بود. حالا این بازی جدید، فرصتی بود برای دیدن ته و توی این پسرِ عجیب و غریب و شاید کمی هم اذیت کردنش!
احسان پرسید: ولی اینطوری ما الکی الکی داریم ازدواج می کنیم ها! ادامه دارد