مسئولان سابق شهرداری، حتی اگر در دادگاه سروته قضیه را هم بیاورند با افکار عمومی چه می‌کنند؟

طبیعی است که ارایه چنین گزارشی نافی رعایت و حفظ آبروی افراد نیست؛ چون لزوما نامی از کسی برده نشده است. هر چند اگر هم نامی ذکر می‌شد، ایرادی نداشت؛ زیرا گزارش‌دهنده را در موقعیت مسئولانه‌تری قرار می‌دهد و اینکه اعتماد بیشتری به گزارش و ادعاهای خود دارد. طبعا دستگاه قضائی مجبور بود که رسیدگی سریع‌تری در این مورد بکند؛ ولی در هر حال متخلفان باید بدانند که اگر در دادگاه بتوانند اتهامات را به نحوی لاپوشانی کنند و سر و ته قضیه را هم آورند، در عرصه عمومی قادر به انجام این کار نخواهند بود.

مسأله مهمتر این است که این رفتار نوعی اثر پیشگیرانه نیز دارد. همه مدیران حساب کار خود را خواهند کرد که اقدامات آنان دیر یا زود به عرصه افکار عمومی کشیده خواهد شد. از این رو تحت تأثیر دستورات خلافِ قانونِ مقاماتِ بالادستِ خود تن به انجام امور خلاف نخواهند داد. متأسفانه باید گفت همین رفتارها و رویکردهای اول و دوم بوده که موجب شده کشور به چنین وضعی دچار شود که به راحتی نتواند از تله فساد خارج شود. نمونه آن همین املاک نجومی بود که اگر افشاگری رسانه‌ای نمی‌شد، به‌ طور قطع و یقین قضیه به جایی نمی‌رسید، هر چند هنوز هم به جای مورد انتظار نرسیده است.

هنگامی که مشکلات شهرداری را در گزارش آقای نجفی می‌خوانیم، متوجه می‌شویم که این شهر بر اساس معیارهای اقتصادی ورشکسته محسوب می‌شود. هنگامی که سه برابر بودجه امسال آن بدهی داشته باشد و همزمان نیز در دوره انتخابات ٢٠‌درصد به کارکنان استخدامی خود اضافه کند! و حدود ۶۵٠ملک را به صورت سلیقه‌ای در اختیار اشخاص و نهادها قرار دهد و قراردادهای کاملا صوری میلیاردی بسته شود و هزینه‌هایش صرف انتخابات شود، طبیعی است که این اقدامات باید به عرصه عمومی کشیده شود. امیدواریم که این رویه از یک‌سو مانع تکرار این اتفاقات شود و از سوی دیگر به پاسخگویی سیاسی و اداری و قضائی افرادی منجر شود که این وضع را ایجاد کرده‌اند.

منبع: شهروند