همین که اسم تبریز  به گوش رسیده  کافی است!؟

گردشگری امروزه به عنوان صنعتی کارآفرین در جهان شناخته می شود که توانایی درآمدزایی برای هر کشوری را دارد. ایران نیز با توجه به بهره مندی که از مواهب طبیعی و تاریخی دارد، ظرفیت های بالقوه بسیار بالایی در زمینه گردشگری داراست. آمارها نشان می دهد که در دنیای امروز بیش از ده درصد نیروی کار در کشورهای توسعه یافته در بخش گردشگری فعال هستند و متاسفانه بررسی همین آمارها وضعیت گردشگری در ایران را چندان مناسب جلوه نمی دهد! در حالی که ترکیه کشور همسایه در طول یکی دو دهه اخیر توانست از این راه مسیر توسعه را برای خود هموار سازد.
نشریه بلومبرگ به تازگی در گزارشی مبسوط نوشته است که ایران جزو بیست کشوری است که توصیه می شود در سال ۲۰۱۷ حتما از آن بازدید شود. هر چند رتبه ایران در سال های اخیر افزایش داشته ولی از آن جا که ما رتبه دهم جاذبه های باستانی و تاریخی و رتبه پنجم جاذبه های طبیعی را یدک می کشیم این روند رو به رشد قلیل و نیازمند توجه بیشتر است.
از بخت بد ما ! در نهمین اجلاس سازمان همکاری کشورهای اسلامی (OIC) در شهر نیامی نیجر برگزار شد، با ۷ رای شهر تبریز به عنوان شهر نمونه گردشگری کشورهای اسلامی برای سال ۲۰۱۸ انتخاب شد. علی رغم آنکه از زمان این انتخاب تا حال رسانه ها به عنوان پاشنه آشیل موفقیت در این رویداد بزرگ معرفی شده اند! باز لازم است با توجه به اهمیت موضوع به آن پرداختی مجدد شود.
هم زمان با این انتخاب ستاد ملی و استانی تبریز ۲۰۱۸ تشکیل و در بخش استانی، شخص استاندار ریاست این ستاد را بر عهده داشت.
امروز در حالی که قریب به سه ماه به آغاز این رویداد بزرگ باقی است باز تبریز همچنان در زمینه ایجاد زیر ساخت ها که نه در بدیهیات آن نیز با مشکلاتی روبروست و بیم آن می رود که این فرصت بدلیل ضعف در نحوه برگزاری آن به تهدید تبدیل شود!
از کلیات که خارج بشویم و بخواهیم در مصداق ها سخن بگوییم مفهوم تهدید بیشتر روی خود را نشان خواهد داد. ناگفته نماند که همزمانی تغییرات مدیریتی در دولت و شهرداری با توجه به آنکه در فصل تغییرات قرار داریم موضوع تبریز ۲۰۱۸ را با چالش های اساسی روبرو کرده است.
پایتخت جهان تشیع، شهر اولین ها، شهر جهانی فرش و … القابی که ما خود را به آن متصف و در سال های گذشته با پناه بردن به این عناوین و القاب دهن پرکن ولی نمادین خواسته ایم ضعف های خود را پوشش دهیم و از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنیم. ضعف مدیریت عالی استان در جذب بودجه مورد نظر برای پیشبرد اهداف تعریف شده در دولت یازدهم سبب شده است تا پیش پا اقتاده ترین اقدامات در پیچ و خم وعده ها گم شود.
تبریز به عنوان یک کلانشهر در طول دوسال گذشته عملا فاقد خیابان کشی استاندارد و البته آسفالته است. یک بازدید میدانی اجمالی می تواند صحت این ادعا را به راحتی تصدیق نماید. از بحث چاله چوله های خیابان ها که بگذریم اماکن تاریخی و دیدنی شهر هم اوضاعش چندان مطلوب نیست. انتقاد شدید فرماندار محترم در بازدید همین چند روز پیش از وضعیت اسفناک اطراف فیروزه جهان اسلام گوشه ای از این اوضاع نگران کننده است. وضعیت مقبره الشعرا و ارک هم به مراتب اسفبارتر از مسجد کبود است و در این وانفسا شهرداری هم با تخریب بخشی از سطح بازار تبریز اصناف را بر آن داشته تا پروژه ای طولانی مدت را با توجه به در پیش بودن فصل سرما آغاز کند که با این توصیفات بعید است تا ژانویه تمام شود.
بخشی از مدیران استانی بر این باورند که صرف مطرح شدن نام تبریز برای میزبانی در این بازه کفایت دارد! که مطلب تعجب برانگیزی است! تبریز ۲۰۱۸ همت تمامی نهادها را می طلبد و البته مدیرانی که از قدرت چانه زنی بالا برخوردار باشند به جهت اخذ بودجه برای این مهم.
حتی می شد از پتانسیل و نفوذ تبریز در هیات رئیسه مجلس برای این امر سود برد که ما به گواه عینیات موجود در همه این زمینه ها منفعلانه عمل کرده ایم!
در این بین کسی در گوشی به من گفت: میزبانی ۲۰۱۸ پیشکش! شما آسفالت خیابان ها را دریاب! هیس نکند مدیری بدخواب شود!
وحید خدادادی