حس مشترک!

اینکه دنیا، دنیای مکافات عمل است حال ‌و روز این روزهای آمریکاست. برایشان سخت است کنار آمدن با رئیس‌ جمهوری که با پوپولیسم سرکار آمده و این روزها در مقابل افزایش روزافزون جایگاه ایران در جهان بر می‌آشوبد و مثل بچه‌ها زود از کوره در می‌رود! حس مشترکی است میان ما و یانکی‌ها آن زمان که قرار است سخنان ترامپ را در صحن مجمع عمومی سازمان ملل گوش فرا دهند. روزگاری بود که در مشرق زمین معجزه‌ای بنام محمود رخ ‌داده بود، احساساتی، پوپولیست و کار خراب کن. مدل ایرانی شده حرف‌های پریروز ترامپ را می‌زد، قطعنامه را کاغذ پاره می‌خواند و ادعای مدیریت جهان داشت. تازه این اول کار است، سه بار دیگر هم باید آمریکائی‌ها او را تحمل کنند! به‌ هر حال رهاورد نخبگان آمریکاست. به مدد آرا الکترال رئیس‌ جمهور شده است و از وقتی وارد کاخ سفید شد دنیا به کام ماست. به‌راستی چه کسی می‌توانست با یک سخنرانی انزجار عمومی جهان را برانگیزد و جهان را به حمایت از ایران بسیج کند. در طی این دو روز و در قالب دیدارهای دو طرفه با اتریش، ژاپن، بلغارستان، فرانسه همه و همه بر لزوم افزایش مراودات سیاسی و اقتصادی با ایران تأکید و بر حمایت از برجام اصرار داشتند. رقیب انتخاباتی‌اش به بدترین شکل ممکن سخنان ترامپ را محکوم کرد. رفیق شفیقش هم که این بار از برگزاری نمایشگاه نقاشی‌اش در صحن عمومی خبری نبود، طرفی دگر بسته بود. کلاس نقاشی‌اش که تمام شد، به ادبیات روی آورد! دست‌ و پاشکسته فارسی یاد گرفته و از در دوستی با ملت درآمده است. غافل از آن‌ که ایرانیان با قاتلان، آدم کشان سر دوستی ندارند و علاقه نتانیاهو یک‌ طرفه است! انتظار بیشتری هم نباید داشت، کسی که با عوام‌فریبی رئیس‌ جمهور شود عاجزتر از آن است که بتواند فرق سخنرانی در سازمان ملل و بازی راگبی را متوجه شود و بر خشونت و جنگ ابرام کند. هم نتانیاهو و هم شخص ترامپ بازی خود را کردند، سخنانشان هم گل به خودی بود و هم باعث شد ایران وارد بازی نشده، پیروز میدان شود. تنها قسمت جالب سخنان نتانیاهو بخش فارسی آن بود، حسنی که دارد این است که اقلاً می‌تواند مقداری از تاریخ تمدن ایران را بخواند! شاهنامه را که بتواند بخواند اقلاً از لج افتادن‌های بیجا با ایران خودداری خواهد کرد.
و اما نقش ما در این بازی نبایستی فراموش شود، اکنون هنگامه بازی ماست، روحانی قواعد بازی را می‌داند، او حقوق خوانده و به ادبیات حقوق بین‌الملل آشناست. قدرت کلام آقای روحانی را هم در انتخابات دیدیم، حرف‌های دیروز تیلرسون ازآن ‌جهت بسیار مهم می‌نمود که برای اولین بار است که آمریکا خود خواهان خروج از برجام است! این یعنی آمریکا شانسی برای خودش جهت درست کردن اجماع علیه ایران نمی‌بیند. تقریباً تنهاست! این یعنی سیاست برد-برد! همان سیاستی که برخی از تندروها در داخل به آن تاختند و به تمسخرش گرفتند.
در دنیای امروزی کلام رئیس‌جمهور به جهت جایگاه سیاسی و حقوقی آن از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. ترامپ از نابودی کره شمالی حرف زد، روحانی باید از پایان جنگ در میانمار صحبت به میان آورد. ترامپ از بازنگری در برجام و کنار گذاشتن آن حرف زد، روحانی باید به حفظ برجام و نقش تساهل و تسامح صحبت کند، در همان بدو کار باید توپ را به زمین حریف بی اندازد، روحانی باید نشان دهد رفتارهایی به‌ جز توهین به مخالفین وجود دارد. در طی این دو روز برخی با هشتک شات آپ ترامپ از روحانی خواسته‌اند در جواب به وی از هیچ تلاشی فروگذاری نکنند. این یعنی پس دادن کادو! سازمان ملل محلی برای شارلاتان بازی، افعال قبیح و هل ‌من‌ مبارز طلبیدن نیست.
او قصد دارد با حرف‌هایش ما را عصبانی کند، عصبانیت روحانی یعنی بازی در زمین حریف! امیدواریم ریاست محترم جمهور این موارد را فراموش نکند.